Hoera!
Duizenden arbeiders in Oregon (VS) hebben de voorbije weken dapper strijd geleverd opdat de ondernemingen en de rijken zwaarder zouden worden belast. Dat was nodig om de sociale dienstverlening, de gezondheidszorg en het onderwijs te vrijwaren. Met massale telefonisch geregelde financiële bijdragen, deur-aan-deur bezoeken en samenkomsten hebben de vakbondsleden en de burgers het publiek voorlichting verschaft over een progressieve belastingsmaatregel die moest dienen om de staatsbegroting uit haar benarde situatie te halen.

Die campagne was ontegensprekelijk een stukje klassenstrijd. De bedrijven schoten met scherp. Nagenoeg de hele pers in Oregon liet haar zogezegde objectiviteit varen en etaleerde haar onderdanigheid ten aanzien van de bedrijfswereld. Het grootste dagblad van Oregon, The Oregonian, plaatste op zijn voorpagina – en dat dagelijks! – reusachtige advertenties om de maatregelen te bestrijden.

Lees verder...

* De EU heeft niet uit de fouten van het IMF geleerd
* Binnen de EU mogen landen volgens het EU-verdrag elkaar niet helpen

Attac, het mondiale netwerk dat reeds tien jaar de neoliberale globalisering niet alleen aan een strenge kritiek onderwerpt maar ook bestrijdt, neemt het besparingsprogramma dat de Europese Unie aan de Griekse regering oplegt, scherp op de korrel.

"Wie de mensen in Griekenland wil helpen, moet de belangrijkste problemen van het land, namelijk armoede en sociale ongelijkheid, bestrijden. Het kost geld maar het is de moeite waard" zegt Eric Goeman, woordvoerder van Attac Vlaanderen.

In plaats daarvan wil de Griekse regering onder druk van de EU een radicale besparingskoers organiseren met o.a. een aanwervingsstop in de openbare diensten, verhoging van de pensioengerechtigde leeftijd en loonsvermindering.

Lees verder...

Het heeft wat voeten in de aarde gehad maar binnen enkele dagen kan de nieuwe Commissie van Barroso dan toch aan de slag. Nadat de laatste kandidaat Commissaris deze week met vrucht geslaagd lijkt te zijn in haar examen en Neelie Kroes op de valreep ook Dexia tot een slankheidskuur heeft gedwongen.

Karel De Gucht, de Belgische Commissaris heeft zijn examen enkele weken geleden afgelegd. Volgens onze pers was hij geslaagd met de grootste onderscheiding.

Eén klein aspect van die ondervraging willen we toch nog even belichten. Tijdens zijn examen op 12 januari ondervroeg Caroline Lucas (lid van het Europese Parlement en van de Greens in het Verenigd Koninkrijk) Karel de Gucht hem over de kwestie van beïnvloeding van de handelspolitiek van de EU door bedrijven.

Lees verder...

De wereldwijde heffing op financiële transacties die in december op de agenda van Kopenhagen (COP15) stond zou billijk en dringend nodig zijn. De top is, zoals we weten, vastgelopen en dan vooral op de kwestie van lange termijnfinanciering.

"Arme landen willen een minimum van 400 miljard dollar (242 miljard pond) per jaar tegen 2020 om hen te helpen aanpassen, maar rijke landen stelden amper 110 miljard euro (100 miljard pond) per jaar voor."

José Manuel Barosso, voorzitter van de Europese Commissie was het ermee eens dat het totaal bedrag zo groot is dat het buiten het bereik van traditionele nationale begrotingen valt. Hij wordt geciteerd in The Guardian: "Men dient uit te kijken naar vernieuwende financiering. Dit is een kwestie van globaal bestuur."
Barroso slaat de nagel op de kop.

Lees verder...

Vorige week begonnen de verenigde Belgische werkgevers een grote mediacampagne, ze vragen “ondernemingsruimte”. Elke dag verschijnt een one-liner op een pagina-grote advententie, bijvoorbeeld: “dringend tijd dat werken weer gewaardeerd wordt”.

Ik zeg: natuurlijk! Maar waarom danken jullie dan die tienduizenden gewaardeerde medewerkers af? Waarom willen jullie knabbelen aan de “loonkosten”? Die zijn zogezegd te hoog, want het uurloon in het buitenland is lager dan in België, zegt Pieter Timmermans. Hoe onwetenschappelijk kan men zijn om nominale uurlonen te vergelijken. Zowel de productiviteit per uur werknemer als de consumentenprijzen zijn toch ook hoger in België? Cijfertjes zijn te vinden in dit ACV-persbericht. En hebben we ook geen betere sociale bescherming (want de RMZ-bijdragen worden bij de loonkost gerekend); en willen we die bescherming niet zo houden zodat de koopkracht enigszins op peil blijft – daar moeten trouwens ook de bedrijven van leven.

Lees verder...

De strijd om Opel Antwerpen gaat over meer dan het redden van jobs alleen. De strijd gaat ook over de vraag welke economie we willen, en over het op een maatschappelijk verantwoorde manier aanwenden van technologische innovatie. Het is daarom niet enkel een strijd van de werkers van Opel alleen, maar van ons allemaal, en verdient daarom een breed sociaal en politiek front.

De auto-industrie is in de afgelopen honderd jaar een belangrijke motor geweest van zowel tewerkstelling als van technologische innovatie. Het tijdperk van de fossiele brandstoffen loopt ten einde. We staan voor een industrieel-technologische revolutie. Het kan niet de bedoeling zijn dat België zich in die context een belangrijke troef, namelijk een uitstekend gelegen ultraproductief assemblageplatform, uit handen laat slaan. Opel Antwerpen is geen steenkoolmijn maar een wissel op de industriële toekomst van België. De politieke overheden mogen zich daarom niet beperken tot het steunen van de syndicale strijd voor het behoud op korte termijn van de Opel-fabriek binnen of buiten de context van General Motors. Hoewel die strijd moet worden gevoerd en gesteund, betekent regeren ook vooruitzien.

Lees verder...

In mijn artikel over geoorloofde en ongeoorloofde wapens heb ik gesteld dat president Truman de juiste beslissing genomen heeft door twee atoombommen te gebruiken tegen Japan.

De doden van Hirosjima en Nagasaki waren maar een klein percentage van de vele miljoenen doden van de Tweede Wereldoorlog, maar nog nooit stierven in een oorlog zoveel mensen op zo korte tijd, en daarom werd de atoombom tot een immoreel wapen uitgeroepen, hoewel de verovering van Japan zonder atoomwapens wellicht meer Amerikaanse levens zou geëist hebben dan er Japanners gedood zijn door de twee atoombommen.

De atoombom was de eerste toepassing van de ontdekking door Einstein dat massa kan omgezet worden in energie. Bij de ontploffing van een atoombom gebeurt dat zeer snel. In een kerncentrale gebeurt het gekontroleerd en traag, waardoor het mogelijk is grote hoeveelheden elektriciteit te produceren zonder enige schade te berokkenen aan het milieu en de mens, tenminste zolang er niets mis gaat.

Lees verder...

Haïti heeft de laatste decennia geen geluk gehad, of tenminste het grootste deel van de Haïtiaanse bevolking niet. Het land sukkelde van de ene dictatuur naar de andere om uiteindelijk recht gehouden te worden door een VN-vredesmissie als een soort van land zonder staat. Ondanks de voorspellingen blijkt de recente aardbeving dan ook méér dan catastrofaal: als er nauwelijks nog sprake is van publieke overheid, dan kan je jezelf ook niet organiseren tegen mogelijk onheil. Haïti had nauwelijks kansen om zichzelf te ontwikkelen.

Na een periode van kolonialisme volgde een bezetting door de Verenigde Staten van 1915 tot 1934. De periode tussen 1934 en 1957 was instabiel. De mulattenelite, de negerbevolking en de door de Amerikanen achtergelaten militaire garde probeerden invloed te verwerven. Dit leidt tot een snelle opeenvolging van zwakke, corrupte en inefficiënte regimes. Op de achtergrond blijven de VS invloed uitoefenen.

Lees verder...

Via alle media hebben we het gehoord. Haïti, Port-au-Prince is getroffen door de verschrikkelijkste aardbeving sinds 200 jaar, met onoverzichtelijke schade en ontelbare slachtoffers als gevolg. Die aardbeving had een intensiteit van 7,0 op de schaal van Richter de hele nacht daarop tot ’s morgens volgden er 30 naschokken, alle van meer dan 4,5 intensiteit.

Al die media hebben ons ook uitgelegd dat de aardbeving het gevolg was van tektonische platen die over elkaar zijn geschoven langsheen een breuklijn die onder Port-au-Prince loopt en dat de miserie en de onmacht van de regering van president Préval de ramp alleen hadden verergerd. Maar ze hebben niet alles gezegd.

"De verslaggeving over de aardbeving werd gekenmerkt door een haast totale ontkoppeling van de ramp met de sociale en politieke geschiedenis van Haïti." stelt de Canadees Yves Engler, een met Haïti solidaire activist. "Ze herhalen dat de regering helemaal niet was voorbereid om het hoofd te bieden aan een dergelijke crisis. Dat klopt. Maar ze hebben niet uitgelegd hoe dat kwam."

Enkele dagen na de aardbeving al, op maandag, heeft een eerste cruiseschip Haïti alweer aangedaan. Een nieuwe lading toeristen strandden er om te snorkelen, cocktails te drinken, te luieren in een hangmat en zich echte boekaniers te voelen in een piratenthemapark. Uiteraard goed afgeschermd door een privé-militie en een hekken.
Ondertussen was het voor de Haïtianen nog steeds wachten op het aangekondigde hospitaalschip dat vanuit Baltimore onderweg is.

Lees verder...