05/05 - Begeerte heeft ons aangeraakt...

Vakbonden zijn reeds lang een doorn in het extreemrechtse oog van het VB. Het VB heeft vanaf hun ontstaan niet alleen een radicale antisyndicale visie ontwikkeld maar fulmineerde ook tot begin 2000 tegen de sociale strijd van de arbeiders zelf. Hun bekendste slogan was “werken baat, staken schaadt”. Om uiteindelijk hun arbeiderselectoraat te bedienen hebben ze die slogan intussen laten vallen en proberen ze sinds jaren het 1 Mei feest als dag van verzet en feest van de internationale werkende klassen te recupereren door op diezelfde dag een familiefeest te organiseren. Tijdens deze bijeenkomsten worden dan alle registers opengetrokken om de vakbonden te hekelen: de vijand zijn natuurlijk “de kleurvakbonden”. Alsof het VB zonder kleur is?

De vakbonden zijn conservatief, paternalistisch, racistisch. Het VB zou liefst een nieuwe orde willen zonder “lastige” vakbonden (die altijd maar willen staken voor meer loon). Trouwens een deel van de aanhang van het VB binnen VEV en VOKA kringen kan zich goed vinden in deze antisyndicale standpunten. Maar omdat men in de VB top heel goed beseft dat Vlaanderen zonder vakbonden zeker nog niet voor morgen is proberen ze dan voorlopig een “eigen VB vakbond” op poten te zetten. Daarom willen ze de komende sociale verkiezingen “ongrondwettelijk” laten verklaren via een verzoekschrift bij het Grondwettelijk Hof. Dat verzoekschrift is voorzien van de handtekeningen van vakbondsleden die wegens hun lidmaatschap van VB uit de “kleurvakbonden” zijn gezet. Het VB wil liefst een etnisch homogene vakbond met leden die niet van kleur houden. In het nieuwe Vlaanderen van Valkeniers, Dewinter, Morel en Cie moet een eigen VB vakbond de “hardwerkende Vlamingen” in het gareel houden. Het gareel van VEV en VOKA. Zoals de VB-voorzitter het “treffend” verwoordde op 1 mei: “Meer Vlaanderen is meer loon, minder belastingen, meer pensioen, minder zinloze uitgaven.” Het is het gareel van een nieuwe orde, waarin de solidariteit van de verzorgingsstaat vervangen wordt door het recht van de sterkste, het sociaal darwinisme van een ultraliberale veiligheidsstaat.

We denken dat de werkers en werklozen meer gebaat zijn met hun “kleurvakbonden”.
Dat geeft tenminste kleur aan de sociale strijd. Die sociale strijd is broodnodig. Voor meer koopkracht voor meer iedereen.
En een feetje syndicalist beseft maar al te goed dat de sociale strijd tegen de “sociale onzekerheid” een mondiale strijd is. En geen Vlaamsnationale speeltuin.

Voor een andere wereld, een rechtvaardige wereld.
Die steunt op nieuwe krachten, al onze krachten.
Begeerte heeft ons aangeraakt.
De begeerte van de internationale solidariteit.

Intussen, No Pasaran,
Eric Goeman
Voorzitter Democratie 2000