De nieuwe bedrijfswacht van het patronaat

"De rijkswacht is geen bedrijfswacht". Ik herinner mij nog altijd deze oneliner van de socialist Louis Tobback. Hij was toen minister van Binnenlandse Zaken. In Harelbeke was er een staking in het bedrijf van de burgemeester en die wou daar een einde aan maken met de hulp van de rijkswacht. Om echter te voorkomen dat men hem van belangenvermenging zou beschuldigen, had hij zijn bevoegdheid over de politie overgedragen, niet aan de eerste schepen, zoals in dergelijke gevallen gebruikelijk is, maar aan een andere schepen. De eerste schepen was namelijk een ACV-er, die wellicht de belangen van de burgemeester niet goed zou verdedigd hebben. De andere schepen heeft dat wel gedaan en de rijkswacht gevorderd.

De burgemeester en zijn trouwe schepen hadden er wel geen rekening mee gehouden dat de wet bepaalde dat het de minister van Binnenlandse Zaken was, die de rijkswacht beval, en Louis Tobback heeft de rijkswacht het bevel gegeven zich niet te bemoeien met het sociaal konflikt. De burgemeester van Harelbeke was eraan voor zijn moeite. De rijkswacht heeft de stakingspiketten niet uiteengedreven.

Eigenlijk was dat een nieuwigheid, want voordien was het gebruikelijk dat de rijkswacht bij stakingen werd ingezet om stakersposten met brutaal geweld te verwijderen, hoewel geen enkele wet dat voorschreef. De rijkswacht hield zich in de praktijk bezig met het breken van stakingen onder voorwendsel van de handhaving van de orde.

De laatste jaren was aan deze praktijk een einde gekomen. Maar de mens is kreatief en dat geldt ook voor de kapitalisten. Ze hebben een nieuwe bedrijfswacht gevonden, die op een minder brutale manier te werk gaat en bestaat uit rechters en gerechtsdeurwaarders.

Het is heel eenvoudig. Je gaat in het geniep aan een rechter vragen je een bevelschrift te geven, waarin staat dat het blokkeren van de ingang van je bedrijf verboden is en dat, wie dat toch doet, een grote dwangsom moet betalen. Weigert de rechter in te gaan op je verzoek, dan weet niemand dat. Gaat hij erop in, dan klop je aan bij een deurwaarder, die ermee naar de stakers trekt.

Vroeger kon het wel eens gebeuren dat stakers het geweld van de rijkswacht beantwoorden met geweld. Maar het werkvolk is beschaafder geworden. Een deurwaarder heeft niets te vrezen, zelfs als hij de politie, die hem begeleidt, vraagt de stakers op te pakken, wanneer ze weigeren hun identiteit bekend te maken, en ze desnoods vierentwintig uur vast te houden.

Net zoals vroeger, toen de rijkswacht de klus moest klaren, beweren de patroons dat ze het recht op arbeid verdedigen door beroep te doen op hun nieuwe bedrijfswacht. Ze vergeten erbij te zeggen, wiens recht op arbeid ze verdedigen. Het is dat van profiteurs en egoïsten. Vroeger noemde men hen ratten. Het zijn mensen die anderen laten vechten voor hun rechten, terwijl zij de strijd bemoeilijken als mouwvegers van hun baas. Dat is heel voordelig voor hen, want als stakingsbrekers staan ze goed aangeschreven bij de patroon en daardoor zullen ze bij saneringen niet als eersten afgedankt worden, en als de stakers een loonsverhoging of andere voordelen kunnen afdwingen, gelden die ook voor hen.

Het enig probleem voor deze profiteurs is ongeschonden in het bedrijf te geraken en daarvoor dient de bedrijfswacht, vroeger de rijkswacht, vandaag rechters en deurwaarders.

Naar aanleiding van de stakingen bij Carrefour verklaarde een leugenaar dat niemand verplicht is in Brugge te gaan werken voor een lager loon dan in de andere vestigingen. Welnu, een werkloze, voor wie dat overeenkomstig de werkloosheidsreglementering een passende betrekking is, is wel verplicht in Brugge te gaan werken voor een lager loon, wil hij zijn recht op uitkeringen niet verliezen. Als ik zulke leugenaar bezig hoor, begrijp ik waarom mensen soms hun vuisten niet kunnen thuishouden.