Attac logo
Associatief netwerk voor een Taks op financiële Transacties
en voor het Aansterken van de Civiele maatschappij
Beginpagina    Zand in de Machine    ZidM > 2001-2008    Het einde van het Palestijns-Israeli conflict in zicht?  
| thema: internationale instellingen , midden-oosten , oorlog en vrede  |
 

Het einde van het Palestijns-Israeli conflict in zicht?

> Fouad Gandoul - gepubliceerd op 30 december 2008

Zolang de wereld draait is het (internationaal) recht alleen van belang tussen machtsgelijken, terwijl wie sterk is gewoon doet wat hij kan en wie zwak is moet lijden. Dat is zowat de samenvatting van het Palestijns-Israeli conflict gedurende de afgelopen 60 jaar. Op geen enkel moment gedurende die 60 jaar heeft internationaal recht echt geprevaleerd op staats- en gemeenschapsbelangen.

Oorlog voeren doe je enkel wanneer het nodig is, wanneer je een einde wilt brengen aan een bepaalde ondraagbare situatie. De macht om kwaad te doen is tevens ook de macht om mee te onderhandelen, aldus Schelling. Dit inzicht bezorgde de oud-generaal en vermoorde premier van Israël, Yitzhak Rabin de Nobelprijs voor de vrede.

De realiteit inzake machtsverhoudingen tussen volkeren is er één van een gruwelijke eenvoud. Alles hangt af van de leiders die zich op een gegeven moment op het toneel vertonen. De kans op slagen in de zoektocht naar een vreedzame en tegelijk billijke oplossing hangt af van de leiders die op een gegeven moment het woord voeren. Een groot leider moet over enig besef van idealisme én van de mogelijkheden beschikken, zo niet is elke poging gedoemd te falen. Het valt op dat er zich enkel op het eind van de politieke carrière van Olmert een schijn van kans heeft voorgedaan om een duurzame oplossing te vinden. Het is schrijnend te moeten vaststellen dat het Palestijnse kamp verdeeld is tussen een verzwakte Fatah president en een verfoeide Hamas premier. De huidige situatie is een horrorsituatie voor de doodgewone Palestijn in Gaza die nu al jarenlang in één groot openluchtgevangenis leeft.

Geen enkele natie is blijkbaar in staat om de Israeli’s te overtuigen om het lijden van de mensen in Gaza te verzachten door de invoer van medische goederen en basisvoeding toe te laten. Het is schrijnend te moeten vaststellen dat in het jaar van de 60-jarige viering van de mensenrechten quasi elk van die rechten aan een collectiviteit wordt ontzegt. Zoals wel vaker is gebeurd creëren wij in tijden van relatieve vrede en welvaart morele maatstaven om ons eigen tekort er, achteraf, aan af te meten.

De recente geschiedenis leert ons trouwens dat waarden, hoe universeel men deze ook acht te zijn, altijd afgedwongen moeten worden door machtsvertoon en eigenbelang. Net zoals onze wetten niets waard zouden zijn zonder een overheid die toeziet op de toepassing van die wetten en door de bestraffing van de overtreders. Zo ook moet er voor naties een overheid ontstaan die toeziet op de toepassing van het internationaal recht en de belangrijkste mensenrechtenverdragen en -conventies. De VN heeft in het verleden herhaaldelijk aangetoond die rol niet te kunnen spelen in zijn huidige samenstelling en werking. Er moeten, wil de VN enige credibiliteit overhouden inzake inter- en intrastatelijke conficten, een aantal heilige huisjes omver worden geworpen. Zo moet de VN niet alleen uitblinken in ’soft’ diplomatie (tergend lange verzoeningsgesprekken in allerlei modussen zonder zekerheid van slagen terwijl catastrofes zich ongestoord voltrekken). De VN moet tevens ook in staat zijn lidstaten tot orde te roepen en desnoods éénzijdig in te grijpen met het oog op de onmiddellijke stopzetting van gruweldaden. De VN moet Israël tot de orde roepen en eventueel ingrijpen door blauwhelmen naar de Gazastrook te sturen met als taak de civiele maatschappij te beschermen tegen ongeoorloofde en disproportionele (en dus onwettige) collectieve straffen van Israël. Het moet de tanks en de vliegtuigen tegenhouden, desnoods met militaire kracht.

Enkel en alleen op deze manier kan je internationaal recht doen respecteren. Doen ze dat niet, dan moeten ze ook aanvaarden dat de vermanende resoluties die ze uitspreken, hetzij door de veiligheidsraad, hetzij door de algemene vergadering, géén enkel nut hebben en dat ze zo hetzelfde lot als de Volkenbond zullen ondergaan. Uiteindelijk blijkt hoe, aldus Simone Weil, geweld, zowel nu als in het verleden, centraal staat in de geschiedenis van de mensheid.

Wie zal het tij doen keren? Laat ons hopen dat 2009 beterschap brengt. Want dat is het enigste wat ons staande houdt: hoop.


Fouad Gandoul is regioverantwoordelijke ACV.
Je vindt meer teksten van Fouad op zijn blog.

Spip-redacteur:   francis
 
 
In- & Uitschrijven
Zand in de machine




Attac persberichten




Kalender
« Februari 2018 »
M D W D V Z Z
29 30 31 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 1 2 3 4
 
Trefwoorden
 
 Attac Vlaanderen  |  Statistieken  |  Privé-ruimte  |  Alle rubrieken  |  Alle documenten

Verwittiging - De gepubliceerde documenten weerspiegelen, tenzij anders vermeld, niet noodzakelijk het standpunt van Attac Vlaanderen. Zij zijn de standpunten van hun auteur(s) en eventueel van werkgroepen of andere organisaties. Dat de documenten hier gepubliceerd worden is omdat wij willen meegenieten van beschikbare ideeën en expertises om samen onze toekomst te heroveren en aan die andere mogelijke wereld te werken.

Logo Creative Commons
Alle teksten van deze site mogen gebruikt en gecopiëerd worden onder de voorwaarden van toepassing van de Creative Commons Licentie.