Een Griekse molotov-cocktail

In de kwaliteitskrant van Yves Desmet stonden op 13 december 2008 vier grote foto’s, die mij deden denken aan die wondermooie meimaand van 1968. Ze toonden een jongeman met een molotov-cocktail, die hij naar de politie gooide. Een agent vatte vuur, maar kwam er door zijn beschermende kledij vanaf met lichte verwondingen. Deze gebeurtenis speelde zich af in Athene tijdens de opstand na het doodschieten van een vijftienjarige jongen door de politie.

Het had evengoed kunnen gebeurd zijn tijdens een van de talloze betogingen uit de woelige jaren zestig van de vorige eeuw. Ook toen werden molotov-cocktails aangewend als verdedigingsmiddel tegen het brutale optreden van de ordetroepen van de onrechtvaardige en repressieve kapitalistische maatschappij.

Ik weet het wel, geweld is niet mooi, maar de aardse werkelijkheid is nu eenmaal zo dat belangrijke maatschappelijke hervormingen nooit mogelijk geweest zijn zonder geweld of de dreiging van geweld, zoals heel de geschiedenis bewijst. Wie wil ontsnappen aan verdrukking, uitbuiting en vernedering, moet de moed hebben om te vechten. Wie niet durft vechten, aanvaardt het voortbestaan van al het onrecht op deze planeet en heeft volgens mij dan ook niet het recht erover te klagen.

De pacifisten, die blind zijn voor deze realiteit, daar ze niet past in hun kraam, aarzelen zelfs niet om aan geschiedenisvervalsing te doen, bijvoorbeeld met hun bewering dat India en Pakistan onafhankelijk geworden zijn door het geweldloze optreden van hun idool Gandhi. Helaas voor hun naïeve geloof was de werkelijkheid heel anders dan zij in hun mooie sprookje vertellen. De Britten waren doodsbang voor de op komst zijnde oorlog tussen hindoes en moslims en hebben daarom in allerijl de onafhankelijkheid verleend aan hun grootste kolonie, die bij die gelegenheid in twee delen gesplitst werd. Ze wilden er weg zijn voor het begin van het verwachte bloedbad. Ze hadden het overigens goed ingeschat, want het is een zeer bloedige oorlog geworden, met honderdduizenden doden en vluchtelingen, en hij is nog gevolgd door twee andere oorlogen tussen India en Pakistan.

Ik ga hier niet de vraag behandelen of het geweld van de jongeman op de foto’s in "De Morgen" verantwoord is. Niet alleen weet ik veel te weinig over de toestand in Griekenland om daarover te kunnen oordelen, maar bovendien zijn er in heel wat situaties goede argumenten voor en tegen het gebruik van geweld. Die moeten dan tegen mekaar afgewogen worden en bij die afweging spelen ook persoonlijke faktoren vaak een rol. Wie jong en sterk is, zal bijvoorbeeld dikwijls sneller geneigd zijn om te vechten dan wie oud en zwak is.

Ik weet dus niet wat ikzelf zou doen, indien ik jong was en in Athene woonde, maar als Belg heb ik grote bewondering voor die Griek, omdat hij durft vechten voor zijn rechten, wat spijtig genoeg niet kan gezegd worden van veel Belgische jongeren, die alleen maar op een vreedzame manier willen konsumeren en met mekaar konkurreren, tot grote vreugde van de neoliberalen en de pacifisten.

De natuur heeft de mens geschapen met emoties. Een daarvan is de woede, die altijd een grote rol gespeeld heeft bij de strijd tegen verdrukking, uitbuiting en vernedering. Zonder woede zouden er nooit revoluties geweest zijn en zouden we dus nu niet in een demokratie leven. Woede is niet mooi, maar wel onmisbaar om tot een andere samenleving te komen en daarom wordt ze uiteraard verfoeid en gevreesd door wie belang heeft bij het behoud van de bestaande orde.

Om die reden houden de neoliberalen, geholpen door de pacifisten, ons voor dat de woede des duivels is en dat we ze nooit tot uiting mogen laten komen. Volgens hen mogen we ons nooit kwaad maken, wat er ook gebeurt. We moeten ons in alle omstandigheden beheersen. Wenen mag, ook de mannen mogen dat nu, maar woede is nooit aanvaardbaar.

Ik heb daar een andere mening over. Voor mij is woede over onrecht en uitbuiting een zeer belangrijke en absoluut noodzakelijke deugd, die zou moeten beoefend worden door alle voorstanders van vrijheid, gelijkheid en solidariteit. Daarom voel ik mij zo verbonden met die mij onbekende Griekse jongeman op de foto’s in "De Morgen".