Indien ik in Gaza geboren was

Niemand kiest zelf de plaats en het tijdstip van zijn geboorte. De vrijheid van de mens bestaat erin te kunnen kiezen in de situatie, waarin hij verkeert, en op basis van de informatie, waarover hij beschikt.

Mijn ouders hebben mij katolieke godsdienst laten volgen in een officiële school, waar ook vrijzinnige leraars waren, die in hun lessen soms een andere klok lieten horen dan die van het katolieke geloof. Onder hun invloed ben ik op mijn zeventiende Friedrich Nietzsche en Jean-Paul Sartre beginnen lezen, maar ondanks de invloed, die deze filosofen reeds toen op mij hadden, bleef ik geloven in het sprookje van een god, drie goddelijke personen en een maagd, tot ik gekonfronteerd werd met een toneelstuk van Rolf Hochhuth. Het heette "Der Stellvertreter" en behandelde de houding van het opperhoofd van alle katolieken tegenover de uitvoering van de beslissing van de Führer van de Germanen om alle Joden in zijn gaskamers uit te roeien.

Enkele maanden nadat ik dit werk gelezen had, was ik vrijzinnig.

Het is niet gemakkelijk geweest om te breken met mijn dwaze geloof, dat ik niet zelf had kunnen kiezen, maar dat mij opgedrongen was. Gelukkig voor mij had ik in België de mogelijkheid heel wat andere informatie te vinden dan die van het gezag. Je moet natuurlijk wel open staan voor zulke informatie, je mag je niet gedragen als een bang kuddedier, je moet kritisch ingesteld zijn, maar de informatie moet wel op een of andere manier beschikbaar zijn.

Indien ik twintig jaar geleden in Gaza geboren was, zou ik meer dan waarschijnlijk niet de mogelijkheid gehad hebben filosofen te lezen voor wie god dood is en de mens vrij. Op mijn twintigste zou ik dus nog altijd geloven in Allah en zijn profeet en in de onfeilbare waarheden van de Koran.

Ik heb het nooit goed kunnen verdragen dat mij onrecht werd aangedaan of dat iemand met mijn voeten speelde. Op school gold voor alle leerlingen de verplichting te kiezen tussen slaag krijgen en vechten en in tegenstelling tot bepaalde weerloze pacifisten heb ik gekozen voor vechten. Tijdens mijn puberteit is mijn rebelse aard tot bloei gekomen. Het lijkt mij dan ook volkomen logisch dat, indien ik vandaag een jonge inwoner van Gaza was, ik vol geestdrift zou toetreden tot Hamas. Ik zou mij als lid van deze organisatie zeer goed in mijn vel voelen.

Hamas wordt in het rijke Westen beschouwd als een terroristische organisatie, zoals dat in de vorige eeuw ook het geval was met de bevrijdingsbewegingen in Algerije en Vietnam. Dit zogenaamde terrorisme bestaat erin dat de strijders van Hamas begrepen hebben dat de oorlog tegen het moderne en goed uitgeruste Israëlische leger veel kreativiteit vergt, omdat hij onmogelijk kan gewonnen worden op de klassieke manier van oorlogvoeren en bloedvergieten. De Algerijnen en de Vietnamezen hebben dankzij zulke kreativiteit hun oorlogen tegen de Fransen en de Amerikanen gewonnen en Hezbollah is er in 2006 in geslaagd het onoverwinnelijk gewaande Israëlische leger te dwingen tot de aftocht uit Libanon. Omdat zij dat allemaal heel goed weten en bang zijn voor een nederlaag, noemen Israël en zijn bondgenoten de bijzonder kreatieve oorlogsvoering van Hamas en Hezbollah misdadig terrorisme, zo ongeveer zoals een sterke man het bijzonder laf vindt dat een vrouw, die hij eens lekker wil verkrachten, zich eerst niet verdedigt en dan plots zeer hard op zijn ballen slaat of schopt.

Ook onder de Westerse verdedigers van de Palestijnen zijn er heel wat die menen dat Hamas geen aanslagen mag plegen op Israëlische burgers en raketten afvuren op het Israëlische grondgebied. Als ik een jong lid van Hamas was en zo een brave en welwillende Westerling mij zou komen vertellen wat Hamas en Hezbollah volgens hem allemaal niet mogen doen, zou ik ongeveer het volgende antwoorden.

"U weet heel goed dat Israël er niet aan denkt ooit onze rechten te erkennen en dat wij dus zonder oorlog nooit iets zullen bereiken. En u weet ook dat wij oorlog moeten voeren tegen een van de sterkste legers van de wereld. Als u ons echt zou willen helpen, dan zou u voor ons een strategie bedenken om de oorlog te winnen in plaats van te trachten ons bang te maken door ons te komen uitleggen dat in deze oorlog de meeste slachtoffers onvermijdelijk aan onze zijde vallen, alsof wij zo dom zouden zijn dat zelf niet te weten. Wil u er eindelijk eens nota van nemen dat wij geen lafaards zijn en dat wij liever staande sterven dan liggend te overleven. En als u niet in staat is voor ons een militaire strategie te bedenken om de oorlog te winnen, zwijg dan in alle talen over de manier, waarop wij menen te mogen vechten voor onze rechten. Wij beslissen wat geoorloofd is in onze strijd tegen de Joodse veroveraars en u hebt alleen het recht onze akties af te keuren, als u tegelijkertijd ook zegt wat we dan wel moeten doen om met grote zekerheid onze rechten te bekomen."