Paniek bij de neoliberalen en hun lakeien

Het gaat niet goed met het kapitalisme.

Eerst was er het dreigende faillissement van grote banken in de rijke landen. De neoliberalen, die zoals alle gelovigen hun eigen sprookjes geloven, werden gekonfronteerd met een gebeurtenis, die ze voor onmogelijk gehouden hadden. Het neoliberale geloof bood geen oplossing om een katastrofe af te wenden en daarom zagen de neoliberalen en hun kollaborateurs zich verplicht een van de belangrijkste neoliberale dogma’s, dat van de onfeilbaarheid van de markt, volkomen te negeren en de staat, die volgens het neoliberale geloof alles alleen maar slecht kan doen, te belasten met een voorlopige oplossing voor de bankenkrisis, wat erop neerkwam dat er veel geld van de belastingbetalers, arm en rijk, aan de banken moest gegeven worden, zonder dat de verantwoordelijken voor de ramp voor een rechter dienden te verschijnen.

Daarmee was het echter niet gedaan, want ook de drie grote Amerikaanse autoproducenten stonden voor het bankroet en vroegen op hun beurt veel geld aan de staat. Ook andere bedrijven kwamen in moeilijkheden en overal nam de werkloosheid schrikwekkend toe. Het rijke Vlaanderen ontsnapte er niet aan en wil het nu lukken dat er niet minder dan drie bedrijven van autokonstrukteurs in dat egoïstische gewest liggen, tegenover een in Brussel en geen enkel in Wallonië. Dat is nu toch verschrikkelijk, want een sluiting van een of meer van deze bedrijven of een afbouw ervan, zou de werkloosheid in Vlaanderen erg doen toenemen en geen invloed hebben op Wallonië, en dan zouden de Walen zich kunnen inspireren op wat de rechtse Vlamingen sinds de sluiting van de mijnen en de teloorgang van de staalnijverheid in Wallonië verkondigen. De Walen zouden dan kunnen zeggen dat de Vlamingen te lui zijn om te werken.

Om dit rampscenario te voorkomen, is onder leiding van de ministerpresident een delegatie van Vlaamse ministers, onder wie kollaborateur Vandenbroucke, op bedeltocht naar de Verenigde Staten getrokken. Veel hebben ze echter niet bereikt en door zijn teleurstelling daarover kon de ministerpresident niet nalaten te insinueren dat deze Vlaamse mislukking de schuld was van Karel De Gucht, die als federaal Belgisch minister de belangen van Vlaanderen niet goed zou verdedigen.

Onze federale regering heeft besloten een ruim begrotingstekort toe te laten, zoals trouwens ook de andere Europese regeringen doen. In de jaren zeventig van de vorige eeuw heeft men dat al eens gedaan. Het gevolg is geweest dat er onder Dehaene jarenlang grote inspanningen nodig waren om de staatsschuld te doen dalen. Iedereen was het er daarom over eens dat een nieuwe stijging van de staatsschuld nooit meer mocht toegelaten worden. Op de vraag wat men dan zou doen bij de volgende krisis van het kapitalisme, heb ik nooit een antwoord gehoord. Het was alsof men ervan uitging dat het kapitalisme nooit meer een krisis zou kennen.

En nu is het dus zover en stilaan is iedereen het erover eens dat de huidige krisis de ergste is sinds die van de jaren dertig van de vorige eeuw, veel erger dus dan die van de jaren zeventig, waardoor de staatsschuld zo hoog geworden was. Toch blijven de neoliberalen beweren dat het deze keer niet zo lang gaat duren en dat reeds volgend jaar alles in orde komt. Daarom kan het geen kwaad dat de begroting niet in evenwicht is, want het is maar voor een jaar. Het doet mij een beetje denken aan een begrotingsminister uit de jaren zeventig van de vorige eeuw, die zei dat de schuld wel zou verdwijnen zoals ze gekomen was. Vandaag gaat de krisis dus verdwijnen, zoals ze gekomen is.

De vorige grote krisis van het kapitalisme heeft ertoe geleid dat Hitler in Duitsland door vrije verkiezingen aan de macht gekomen is en dat enkele jaren later de Tweede Wereldoorlog begonnen is. Bij de beurscrash in 1929 kon niemand dat voorzien, maar voor wie weet hoe het kapitalisme in mekaar zit, was het toen wel al duidelijk dat er vreselijke dingen gingen gebeuren. Vandaag is het niet anders. Niemand kan voorspellen hoe het deze keer gaat evolueren. Het zal anders zijn, want de geschiedenis herhaalt zich wel, maar nooit op dezelfde manier. Er wachten ons opnieuw verschrikkelijke gebeurtenissen en veel geweld, tenzij voldoende mensen tijdig hun verstand gebruiken en inzien dat het kapitalisme weg moet en dat Karl Marx overschot van gelijk had.

Op de neoliberalen en hun lakeien moeten we daarvoor niet rekenen. Deze verwaande onnozelaars zijn in paniek, omdat elke dag opnieuw het bewijs geleverd wordt dat hun geloof in de markt en in het kapitalisme even dwaas is als het geloof in de goden. Ze weten gewoon niet hoe ze de krisis moeten aanpakken en dus improviseren ze en liegen ze erop los.

Het belangrijkste verschil met de krisis van tachtig jaar geleden is dat er toen nog geen sprake was van de opwarming van de aarde. Daardoor was toen mogelijk, wat vandaag niet meer kan, namelijk een nieuwe groei van de ekonomie. De neoliberalen willen dat niet geloven, omdat het einde van de groei meteen ook het einde van het kapitalisme zou zijn, wat zij in geen geval willen. Daarom zijn zij niet in staat een oplossing voor de krisis te bedenken en knoeien ze er wat op los.

Dit lijkt een erg pessimistische boodschap en daarom wil ik even verwijzen naar een andere schijnbaar hopeloze periode uit het verleden, namelijk de zomer van 1940. De snelle Duitse overwinning deed velen toen geloven dat alles verloren was en in plaats van aan verzet te denken, verkozen ze de berusting en zelfs de kollaboratie met de nazi’s. Maar niet iedereen dacht er zo over. Generaal de Gaulle riep de Fransen op zich te blijven verzetten en Winston Churchill zei aan de Britten dat hij hen slechts bloed en tranen kon beloven. Nog geen vijf jaar later hadden zij de oorlog gewonnen.

Waarom zou zo iets vandaag niet kunnen?