De dubbelzinnige praat van een ongeloofwaardig IMF

Gedurende tientallen jaren hebben zij maatregelen ter ontregeling en programma’s van structurele aanpassing opgelegd leidend tot de huidige impasse. Na dit totale fiasco moeten de WB en het IMF nu voor de wereldopinie verantwoording afleggen voor deze beslissingen.
Daarenboven zijn hun economische voorspellingen onbetrouwbaar: in november 2008 voorspelde het IMF een globale groei van 2.2%, bracht dat terug tot 0.5% in januari en liet uiteindelijk in maart weten dat er een negatieve groei zou zijn. In werkelijkheid is het zo dat de experten van het IMF partij kiezen voor de grote geldschieters-schuldeisers tegen de burgers waarvan de fundamentele rechten steeds minder geëerbiedigd worden.

Terwijl het economisch bestel snel afbrokkelt, trachten de grote geldschieters van deze wereld alles in handen te houden en schuiven zij een niet geloofwaardig en illegitiem IMF naar voren als nette dienstverlener die de armen en vertrapten helpt te weerstaan aan de schade die hen door de crisis wordt toegebracht. Het tegenovergestelde is echter waar. De principes die sinds 1980 door het IMF verdedigd werden en die door CADTM (Comité voor de afschaffing van de schulden van de Derde Wereld) werden aangeklaagd, zijn nog steeds van kracht. Regeringen die met het IMF een akkoord sluiten om een lening te krijgen, moeten nog altijd dezelfde giftige recepten, die de levensomstandigheden van hun bevolking verergeren, in de praktijk brengen.

Onder druk van het IMF, geleid door Dominique Strauss-Kahn, hebben verscheidene landen die door de crisis getroffen zijn, geschaafd aan de lonen van de arbeiders en aan de sociale uitkeringen. Litauen verminderde het inkomen van de staatsambtenaren met 15%; Hongarije annuleerde de 13e maand na pensioenuitkeringen te hebben verlaagd zoals afgesproken in een eerder akkoord, en Roemenië is bezig in dezelfde zin. De te slikken pil is zo bitter dat sommige regeringen weigeren ze toe te dienen. Oekraïne verklaarde onlangs dat de voorwaarden gesteld door het IMF “onaanvaardbaar” waren, voornamelijk het geleidelijk verhogen van de pensioenleeftijd en van de huisvestingskosten.

Het wordt hoogtijd het bedrieglijke van het IMF en van Dominique Strauss-Kahn zichtbaar te maken. Enerzijds verwachten zij van de internationale gemeenschap dat die haar inspanningen verhoogt om de niet-ambitieuze Millennium Ontwikkelings Doelstellingen te halen. Anderzijds dwingen zij regeringen die aan het IMF hulp vragen de salarissen van hun ambtenaren te verminderen. Dit is tegengesteld aan een politiek die weerstand moet bieden aan de crisis en die tegelijk de rechtmatige belangen van de slachtoffers ervan moet beschermen.

Om een antwoord te bieden aan de crisis van de jaren 1930 en onder de druk van sociale mobilisering verminderde Franklin Roosevelt, de toenmalige president van de VS, het aantal werkuren mét behoud van salaris, verhoogde de sociale uitkeringen en de rechten van de arbeiders zoals het recht om lid te worden van een vakbond. Met de ‘New Deal’ zette Roosevelt een belastingshervorming op poten waarbij belasting op kapitaal werd geheven. Dominique Strauss-Kahn - zogezegd een “socialist”- kan zich niet meten met een man van het formaat van Roosevelt en volhardt in weerwil van alles in het beschermen van de belangen van de geldschieters die hem in de mooi betaalde betrekking hebben aangesteld.

Eens temeer wordt duidelijk dat het IMF een gewillig instrument is in handen van hen die voor de crisis verantwoordelijk zijn. In een tijd van zware monetaire ontwrichting (zoals blijkt uit de sterke variatie van pariteit tussen dollar en euro gedurende het voorbije jaar) blijkt dat het IMF niet in staat is te besluiten tot heffing van een belasting zoals de Tobin-Spahn taks; zo een taks zou door controle op de speculatie de wisselkoers variaties doen afnemen en voor de nodige fondsen zorgen om armoede uit de wereld te helpen en ontwikkeling mogelijk te maken.

Het is, sinds de stichting van het IMF in 1944, de opdracht ervan volle tewerkstelling te promoten. Het blijkt dus dat die instelling inbreuk pleegt tegen de eigen statuten. De globale economische en financiële crisis werpt een schel licht op de mislukking van de gedereguleerde financiële markten en ongehinderde kapitaalbewegingen, aangeprezen door het IMF. Er moet een nieuwe internationale architectuur komen, gebaseerd op de Internationale Overeenkomst rond Economische, Sociale en Culturele Rechten (1966) en op de VN Verklaring van Recht op Ontwikkeling (1986). Die logica zal echter niet de overhand krijgen als de machtsbalans niet verandert. Tenzij genoeg regeringen tegemoet komen aan de druk van de massa’s en een alternatief creëren, zullen de Wereldbank en het IMF door de huidige crisis geraken door misbruik te maken van dalende prijzen van export goederen om verzwakte, arme landen in een nieuwe toestand van afhankelijkheid van leningen te brengen; dit met de centrale bedoeling het systeem te redden, zonder aan menselijke en milieu respecterende criteria te voldoen.

Om al deze redenen is een onmiddellijke afschaffing van IMF en Wereldbank en hun vervanging door radicaal verschillende instellingen die zich richten op het voldoen van fundamentele menselijke noden de enige aanvaardbare oplossing.