De gevaren van het internet en andere uitvindingen voor de jeugd

Volgens de Britse neurologe Susan Greenfield houdt het internet veel gevaren in voor kinderen. Facebook heeft een ontzettend grote invloed op de hersenen en die van kinderen groeien nog steeds. Het Facebookprofiel is een manier om zichzelf te definiëren en geeft het gevoel belangrijk en aanvaard te zijn. Netwerksites geven het gevoel erbij te horen. Het is minder stresserend dan echte konversaties voeren en je moet niet beschikken over sociale vaardigheden zoals lichaamstaal. Internet zorgt ervoor dat mensen niet meer kunnen kommuniceren en sociale relaties opbouwen. Verder vermindert het de empatie. Door sociale netwerksites weten we niet goed hoe de andere zich voelt, doordat we geen lichaamstaal kunnen ontcijferen. Het kan ervoor zorgen dat mensen bijna autistisch worden.

Ze vermeldt ook dat alles zo snel gaat dat kinderen ongeduldig worden, als het een keertje traag gaat. Ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat dat de laatste tijd ook in toenemende mate het geval is met volwassenen.

Dat het internet gevaren inhoudt, is normaal, want alle uitvindingen hebben naast hun positieve ook hun negatieve kanten. Het grootste probleem met het internet is dat de neoliberale propagandamachine het voorgesteld heeft als het ultieme mirakel, dat het aards paradijs zou verwezenlijken. Wie daar zelfs maar een klein beetje durfde aan twijfelen, werd beschouwd als een achterlijk wezen. Intussen wordt het steeds duidelijker dat die achterlijke mensen, waartoe ik behoor, niet helemaal ongelijk hadden.

Er is niets nieuws onder de zon. De vorige grote uitvinding, die naar het aards paradijs zou voeren, was de auto, die net als het internet heel wat gevaren inhoudt voor kinderen en dan denk ik niet alleen aan de talloze kinderen, die gestorven zijn op de slagvelden van het moderne individuele verkeer, maar ook aan het afremmen van de lichamelijke ontwikkeling van de jongeren.

Al meer dan twintig jaar wordt vastgesteld dat de jongeren groter en zwaarder worden, maar minder sterk zijn. Als een van de oorzaken van deze tegenstelling wordt het gebrek aan lichaamsbeweging vermeld, maar het is blijkbaar bijzonder moeilijk om te erkennen dat dit gebrek aan lichaamsbeweging in de eerste plaats een gevolg is van de inschakeling van de auto en de brommer voor de verplaatsingen van de kinderen.

Toen ik in het sekundair onderwijs zat, had ik drie keer meer lichaamsbeweging door te voet naar school te gaan dan door de diverse oefeningen in de turnles en ik woonde niet eens ver van de school. Maar de vooruitgang is gekomen. Te voet of per fiets naar school gaan, werd achterlijk en iets voor arme mensen. Kinderen moesten op de achterbank van de auto naar school gebracht worden en als ze oud genoeg waren, kregen ze een brommer en later een eigen auto.

De goedkoopste en milieuvriendelijkste oplossing om de jongeren meer lichaamsbeweging te bezorgen, bestaat erin de brommer en de auto aan de kant te zetten en opnieuw te voet en per fiets naar school te gaan, maar blijkbaar is het in de neoliberale samenleving bijzonder moeilijk om dat te zeggen, want dat zou niet goed zijn voor de ekonomie, daar er dan minder auto’s en brommers zouden verkocht worden. Men zegt liever dat de jongeren meer aan sport moeten doen, waarbij men dan het feit negeert dat niet iedereen even geschikt is om in een sportklub te gaan sporten.

De laatste jaren begint dat toch stilaan door te dringen. Zelfs wandelen wordt nu aanbevolen en er is een stapmetertje uitgevonden, zodat je kan vaststellen of je genoeg marcheert.

Ik heb lang buiten Gent gewerkt en als achterlijk mens ging ik altijd te voet naar het station. Elke week was ik door die verplaatsingen tussen vijf en zes uur in beweging. Dat is dus een tot twee uur meer dan wat tegenwoordig beschouwd wordt als het noodzakelijke minimum.

Een oude uitvinding, die tegenwoordig een groot gevaar inhoudt voor de jeugd, is het verdedigingsmes.

We leven in een van de meest veilige streken van de wereld, ondanks een zekere toename van bepaalde vormen van kriminaliteit, maar de neoliberale ideologie houdt de mensen nu eenmaal voor dat ze nooit genoeg hebben, en dat geldt ook voor de veiligheid. Het is nooit veilig genoeg. Om de veiligheid te verhogen, is er tegenwoordig van alles op de markt en iets wat steeds populairder wordt onder jongeren, is het verdedigingsmes. Jongeren kopen dat, omdat hen verteld wordt dat ze het nodig hebben voor hun verdediging, zoals ze zoveel andere konsumptieprodukten nodig hebben om de meest diverse redenen.

Als je als jongere nadenkt in plaats van je als een neoliberaal kuddedier te gedragen, schaf je je geen verdedigingsmes aan. Als je sterker bent dan je tegenstander en je op school en elders al doende een beetje hebt leren vechten, heb je geen mes nodig om hem te overmeesteren. Als je zwakker bent dan je tegenstander, is een verdedigingsmes alleen nuttig, als je hem onmiddellijk neersteekt, voor hij de kans krijgt je mes af te nemen, wat niet zo moeilijk is voor iemand die sterker is dan jij, maar als je dat doet, kom je in het beste geval terecht in een jeugdinstelling en in het slechtste geval in een gevangenis.

Niet het feit dat jongeren op school en elders vechten is een probleem. Jongeren vochten vroeger ook, maar zij hadden geen geld om wapens te kopen en daarom bleven de gevolgen van hun vechtpartijen beperkt tot wat kneuzingen, een bloedneus of in het ergste geval eens een ontwrichte pols en niemand vond dat een drama. Ik twijfel er zelfs aan dat er onder jongeren vandaag meer en harder gevochten wordt dan toen ik naar school ging. Er is alleen een probleem van de konsumptie. Alle zware incidenten met jongeren hebben te maken met het gebruik van verdedigingsmessen.

In plaats van dat aan de jongeren duidelijk te maken, schreeuwen neoliberalen en pacifisten moord en brand over het volgens hen sterk toegenomen geweld onder de jongeren. De neoliberalen doen dat om niet te moeten toegeven dat er enkel een probleem is van konsumptieslavernij onder de hedendaagse jeugd, want als de jongeren dat zouden inzien, zou de groei van de ekonomie afgeremd worden en het kapitalisme heeft die groei nodig voor zijn voortbestaan.

De pacifisten verzwijgen de waarheid omwille van hun onnozel geloof in de natuurlijke braafheid van de mens. Zoals de paus het gebruik van het kondoom als middel tegen de verspreiding van aids veroordeelt, omdat hij geen seks wil buiten het huwelijk, verzwijgen de pacifisten dat vechten zonder wapens niet gevaarlijker is dan aan sport doen, omdat ze niet willen dat jongeren af en toe eens vechten.

De neoliberalen voeren de konkurrentie hoog in het vaandel. De jongeren worden veel meer dan vroeger aangespoord om te konkurreren. Ze moeten trachten het op alle gebieden beter te doen dan de anderen. Welnu, vechten is konkurreren met de kracht van je lichaam. Dan is het toch normaal dat wie sterk is, anderen wil overtreffen met zijn spierkracht. Wie jongeren aanspoort om te konkurreren, moet niet verbaasd zijn dat ze vechten.

De pacifisten zullen het niet graag horen, maar vechten is iets zeer natuurlijks voor de mens, die het heel zijn bestaan nodig gehad heeft om te overleven. Mensen hebben moeten vechten tegen dieren en tegen andere mensen. Daarom is het niet abnormaal dat kinderen geneigd zijn om te vechten. Het kan trouwens zijn nut hebben dat te leren, want ondanks de grote veiligheid, die wij vandaag kennen, blijft het ook in onze samenleving mogelijk dat iemand ooit voor zijn leven moet vechten, en bovendien bestaat er geen zekerheid dat de onveiligheid niet zal toenemen of dat er opnieuw zal moeten gevochten worden voor demokratie en mensenrechten, zoals tussen 1940 en 1945. Ik zie dus niet in, wat er zo erg aan is dat pubers vechten, wanneer ze daar lust toe hebben, op voorwaarde dat ze het op een sportieve manier doen en zonder de verdedigingsmessen van de konsumptiemaatschappij, kortom dat ze het doen zoals vroeger.

Ik ben weerloos en ik ben daar fier op. Dat is de slogan van de pacifisten voor de jongeren.

Ik vind dat een slogan voor lafaards, die zich gewillig neerleggen bij elke vorm van uitbuiting en verdrukking, omdat ze bang zijn om te vechten voor hun rechten. Alleen wie zo dom is te geloven dat hij zich niet kan verdedigen, is weerloos. Ik bied de jongeren een andere slogan aan, een strijdlustige.

Leren vechten is veel belangrijker dan leren skieën.