De zin van het zinloos geweld

Het gezeur over zinloos geweld maakt mij bezorgd, omdat het aantoont dat er bij een groot deel van de bevolking geen begrip is voor de anderen, voor hun opvattingen en voor hun gevoelens.

Een mens die niet krankzinnig is, heeft altijd een reden om een bepaalde daad te stellen. Voor hem is die daad dus allesbehalve zinloos. Het is niet omdat een daad van een ander mens ons niet bevalt, dat die daad geen zin heeft voor hem. Geweld is niet zinloos, omdat wij het ongepast vinden.

Soms is het zo duidelijk wat de zin is van een gewelddaad, dat ik mij afvraag hoe het mogelijk is dat zoveel mensen het niet zien. Ik denk dan dat ze het gewoon niet willen zien. Neem nu de moorden van Hans Van Themsche. Dat was racisme en toch werd er gezeverd over zinloos geweld.

Of neem de sigarettenmoord van Oostende. Vanaf het begin was ik er zeker van dat de sigaret slechts een voorwendsel was. Ik herinnerde mij namelijk mijn eigen jeugd, toen jongeren ook vochten, maar zonder de wapens van de konsumptiemaatschappij. De behandeling van de zaak voor het Assisenhof heeft mij gelijk gegeven. Een gefrustreerde jongen had zich een verdedigingsmes aangeschaft om zichzelf en de anderen te tonen dat hij geen sukkelaar meer was. En omdat hij begreep dat je bij verrassing moet toesteken om er zeker van te zijn een gevecht met een mes te winnen, had hij geoefend om zijn mes ongezien achter zijn rug te kunnen openen. Als de sigaret hem geen voorwendsel gegeven had om een ruzie en een gevecht uit te lokken, dan was het iets anders geweest. Hij heeft het gevecht gewonnen, waardoor bewezen werd dat hij geen sukkelaar was, en toen pas begreep hij dat het een Pyrrhus-overwinning was, die hem voor enkele jaren in de gevangenis zou brengen.

De klagers over het zinloos geweld kunnen maar niet begrijpen dat de aanslag in Apeldoorn mogelijk was. Welnu, politieke aanslagen zijn er altijd geweest. De daders meenden daarmee een bijdrage te leveren om de maatschappij te veranderen of oordeelden dat een staatshoofd de doodstraf verdiende voor zijn optreden tegenover zijn onderdanen. Men kan erover redetwisten of zulke redenen aanvaardbaar zijn of niet, maar voor de uitvoerders hebben hun daden er een zin door. Men kan zeggen dat de aanslag in Apeldoorn strijdig was met zijn eigen morele opvattingen, maar in geen geval mag men beweren dat hij een uiting was van zinloos geweld. Voor de dader en misschien nog voor anderen had hij wel degelijk zin.

De laatste tijd worden tijdens betogingen regelmatig vernielingen aangericht en auto’s in brand gestoken. In plaats van zich af te vragen waarom jonge mensen zo iets doen, proklameren de pacifisten dat het hier gaat om zinloos geweld van relschoppers, die zij ongewenst verklaren in hun vreedzame betogingen. In hun ijver om te bewijzen hoe braaf ze zelf wel zijn, verzwijgen de pacifisten dat alvast in België de door hen zo gevreesde relschoppers haast nooit geweld gebruiken tegen personen. In mei ’68 was dat even anders.

Tijdens de straatgevechten in Parijs waren er vele honderden gekwetsten, ook bij de politie. Auto’s werden gebruikt om barrikaden op te richten. Ze werden in brand gestoken om de verovering van de barrikaden door de politie te bemoeilijken. Vandaag ontbreekt dat doel en in België slaan de betogers op de vlucht bij de komst van de politie, zodat er nauwelijks bloed vloeit. De pacifisten noemen zulke vernielingen zinloos, omdat ze niet passen bij hun heilig geloof dat ze de wereld kunnen veranderen zonder geweld te gebruiken. Als ze zich de moeite zouden getroosten te onderzoeken wat hun relschoppers bezielt, zouden ze ontdekken dat het in de grond een reaktie is tegen de konsumptiemaatschappij en tegen hen die er zich klakkeloos bij neerleggen. Het geweld van deze jongeren is dus niet zinloos, ook al is de zin ervan onaanvaardbaar voor de pacifisten en voor allen die weigeren in te zien dat in deze neoliberale samenleving veel mensen een reden hebben om geweld te gebruiken.

Omdat volgens mij alle mensen gelijke rechten moeten hebben, ook zij die een misdaad begaan hebben, voel ik mij verplicht mij hier te verontschuldigen bij Adam G. voor mijn bewering in een vorig artikel dat hij Joe V. vermoord heeft. Voor het Assisenhof werd immers bewezen dat het geen moord was. Hij had niet de bedoeling Joe V. te doden. Hij wou enkel diens mp3-speler veroveren en pas toen hij vaststelde dat hem dat niet zou lukken zonder zijn mes te gebruiken, heeft hij toegestoken.

De manier waarop gesproken werd en wordt over het gevecht, waarbij Joe V. omgekomen is, is een goed voorbeeld van de prietpraat van zelfgenoegzame Westerlingen, die maar niet willen erkennen dat de diskriminatie, waarvan delen van onze bevolking het slachtoffer zijn, onvermijdelijk tot geweld moet leiden, omdat niet alle mensen het nemen dat ze gedoemd zijn om heel hun leven in ellende door te brengen in een rijke samenleving. We moeten ons geen illusies maken. Het geweld van de verworpenen der aarde, die in onze grote steden leven, zal toenemen. Wat vandaag reeds in Frankrijk en Groot-Brittannië gebeurt, komt naar ons en het is niet zinloos. In Brussel zijn er nu al gewapende jeugdbenden.

Nadat enkele jaren geleden jonge Fransen van Afrikaanse afkomst een scholierenbetoging hadden overvallen om de deelnemers te beroven van hun gsm’s en mp3-spelers, waarbij ze nauweljiks weerstand ondervonden, deed een van die Fransen met zwarte huidskleur tegenover een journalist van "Le Monde" een uitspraak, waarover best eens zou nagedacht worden door de pacifisten, opvoeders, leraars en andere intellektuelen, die onze jongeren er proberen van te overtuigen om nooit te vechten.

Hij zei: "De blanken kunnen niet vechten."