Waarom de uitslag van de Vlaamse parlementsverkiezingen mij bevalt

De nederlaag van links bij de Vlaamse parlementsverkiezingen is niet meer dan een detail van de geschiedenis. Deze verloren veldslag is niet het einde van de oorlog.

Er zijn al veel ergere dingen gebeurd dan dit. In de zomer van 1940 geloofde de meerderheid van de Belgen dat Duitsland de oorlog gewonnen had. De voorzitter van de BWP, Hendrik De Man, riep daarom de socialisten op tot kollaboratie met de nazi’s. Gelukkig zijn slechts weinigen hem gevolgd. De meeste socialisten zijn in het verzet gegaan en vier jaar later werden de nazi’s uit België verdreven. Wat betekent de nederlaag van vandaag tegenover die van mei 1940?

Bij de presidentsverkiezingen van 1969 behaalde de kandidaat van de Franse socialisten 5% van de stemmen. Twaalf jaar later werd François Mitterrand tot president verkozen, met een anti-kapitalistisch programma. Deze man schreef in 1971: "La révolution, c’est d’abord une rupture. Celui qui n’accepte pas cette rupture avec l’ordre établi, avec la société capitaliste, celui-là ne peut pas être adhèrent du Parti socialiste." Voor de konsumptiesocialisten van de Socialistische Partij Anders moet dat klinken als een ketterij.

Vandaag moeten we de moed hebben om verder te vechten. Niets is verloren. "Continuons le combat", heette het in 1968.

In plaats van te treuren en te zeuren kijk ik liever naar de positieve kanten van deze verkiezingen, want die zijn er ook. De nieuwe braafheid van Groen! werd afgestraft en kollaborateur Vandenbroucke heeft in het zand gebeten.

Deze lakei van het kapitalisme werd door de SP.A uitgeroepen tot boegbeeld. Tijdens de voorbije kampagne was de SP.A Vandenbroucke. Het heeft de partij een welverdiende nederlaag opgeleverd. Vandenbroucke heeft aangekondigd dat hij misschien wel kluizenaar wordt, als hij de verkiezingen zou verliezen. Hopelijk zal Caroline Gennez, die naar verluidt een vechtster is, hem verplichten woord te houden.

Ik heb mijn steentje bijgedragen tot de nederlaag van Vandenbroucke door voor het eerst in mijn leven niet voor de traditionele socialistische partij te stemmen. Niet alleen was ik bijzonder ontevreden over het optreden van de SP.A sinds 2003, maar bovendien stoorde mij de halve waarheid, die deze partij onder impuls van de Tovenaar van Zichem uitbazuinde, namelijk dat alle grote hervormingen in het verleden bekomen zijn met de socialisten in de regering. Wat Vandenbroucke en zijn supporters verzwijgen, is dat al die hervormingen slechts mogelijk waren, omdat de socialistische ministers konden rekenen op de steun van een sterke socialistische basis, op arbeiders die bereid waren te staken en op straat te komen. Zonder steun van die basis zouden het algemeen stemrecht en de sociale zekerheid er nooit gekomen zijn.

Een verzwakte SP.A, die haar eigen linkse basis jarenlang verwaarloosd en ontgoocheld heeft, kan in de Vlaamse regering niets verwezenlijken dat de moeite waard is en bovendien zou nog vijf jaar met Vandenbroucke als vice-ministerpresident wel eens de genadestoot kunnen geven aan de SP.A. Daarom meende ik dat ze in de oppositie moest gaan. Gezien echter alles erop wees dat de Hendrik De Man van het neoliberalisme erin geslaagd was zijn partij ervan te overtuigen dat hij tot elke prijs aan de macht moest blijven, zag ik mij verplicht haar mijn stem voor het Vlaams Parlement te onthouden, want hoe minder stemmen ze behaalde, hoe groter de kans is dat ze uit de regering geweerd wordt.

Het is ooit anders geweest, maar vandaag komen mijn opvattingen het best overeen met die van de PVDA. Dus leek het mij logisch voor het Vlaams Parlement voor deze partij te stemmen. Er zijn echter ook heel wat waardevolle en verdienstelijke mensen bij de SP.A en daarom had ik besloten voor het Europees Parlement mijn stem nogmaals aan Anne Van Lancker te geven.

Freya heeft mij ervan overtuigd dat niet te doen. Ze heeft zich kandidaat gesteld voor de post van minister van kultuur. Als er bij de Gentse socialisten iemand geschikt was voor die post, dan was het wel Dany Vandenbossche, maar die heeft geen verkiesbare plaats meer gekregen, waarna hij zich teruggetrokken heeft. Nu weet ik wel dat Freya boven elke verdenking staat en dat het dus onfatsoenlijk zou zijn te denken dat Dany weg moest wegens haar ambities. Freya is een eerbiedwaardige vrouw. Freya is eerlijk, zo eerlijk dat ze erkend heeft dat ze het niet eens was met Steve Stevaert, toen die zei dat een socialist die kandidaat is voor een ministerpost, geen minister wordt.

Ik heb Freya voor haar eerlijkheid beloond door ook voor het Europees Parlement voor de PVDA te stemmen.

De overwinning van de rechtse partijen bewijst dat de meerderheid van de Vlamingen egoïsten zijn, maar dat wisten we al. Het VB heeft verloren, Dedecker heeft gewonnen. Ik ga daar niets over zeggen. Wat ik over Dedecker denk, heb ik trouwens reeds geschreven in mijn artikel over de bange linkse man.

De demokratie en het gezond verstand vereisen nu dat de rechtse partijen een Vlaamse regering vormen, zodat iedereen kan zien dat ze niet in staat zijn de krisis van het kapitalisme op te lossen. Dedecker moet vice-ministerpresident worden en Vandenbroucke kluizenaar.