Attac logo
Associatief netwerk voor een Taks op financiële Transacties
en voor het Aansterken van de Civiele maatschappij
Beginpagina    Zand in de Machine    ZidM > 2009    We moeten de ’aasgierfondsen’ stoppen die zich voeden met de armen in de wereld  
| thema: fiscale criminaliteit  |
 

We moeten de ’aasgierfondsen’ stoppen die zich voeden met de armen in de wereld

> Johan Haari - gepubliceerd op 29 september 2009

Zou jij ooit toestappen naar een berooide Afrikaan, rillend van de AIDS en hem vragen tienduizenden ponden die hij nooit geleend heeft terug te betalen - en ook de intresten daarbovenop? Ik vraag dit maar omdat dit in de werkelijkheid telkens opnieuw gebeurt, hier in Britse en Amerikaanse rechtsgebouwen. Sommige van de rijkste mensen in de wereld maken winstmarges van 500 procent door geld te kloppen uit de zakken van de armste mensen in de wereld - voor schulden die zij niet gemaakt hebben.

Zo zit dat ineen. Midden de jaren ’90, startte een Republikeinse zakenman genaamd Paul Singer met een nieuw type van hedgefunds, dat al snel de bijnaam kreeg van "aasgierfonds". Ze kopen schulden op die jaren geleden werden gemaakt door de armste landen ter wereld, bijna altijd door kleptocratische dictators, en dit toen het grootste deel van de huidige bevolking nog niet geboren was. De hedgefunds kopen die schulden af bij de oorspronkelijke eigenaar van die schuld voor heel weinig geld - tot slechts 10 procent van de waarde - en dagen dan dat arm land voor de rechtbank in Groot-Brittannië of in de Verenigde Staten en eisen daar dan dat de schuld onmiddellijk voor 100 procent terugbetaald wordt plus de rente van vele jaren plus de gerechtskosten.

Als zij niet kunnen betalen, dan gaat het aasgierfonds op zoek naar om het even wie die aan dat arm land geld geeft, en probeert die te dwingen om dat geld aan hen te betalen. Zo bijvoorbeeld probeerde een fonds om een gerechtelijk bevel te krijgen dat Belgische hulp aan Congo niet uitbetaald mocht worden, maar wel direct naar hun bankrekening moest gaan.

Laat ons een ander voorbeeld nemen. In 1979 - het jaar dat ik geboren ben - heeft Kenneth Kaunda, de dictator van Zambia, een lening aangegaan van 15 miljoen dollar bij de dictator van Roemenië om tractoren te kopen. De meeste tractoren werkten niet. Maar na 20 jaar van niet-terugbetaling, zei de nieuwe democratisch verkozen regering van Zambia dat zij geen middelen had om de lening te betalen, en begon onderhandelingen om de schuld te annuleren. Maar een multimiljonair genaamd Michael Francis Sheehan zag zijn kans, met zijn bedrijf International Donegal in een Brits belastingparadijs. Hij kocht de schuld van Roemenië voor drie miljoen dollar, en daagde Zambia in Groot-Brittannië voor de rechtbank en eiste het volledige bedrag - dat inmiddels opgelopen was tot 55 miljoen dollar.

De Zambiaanse overheid verklaarde dat zij dat geld niet hadden. Een vijfde van hun bevolking is HIV-positief, en er zijn slechts 600 dokters voor meer dan 12 miljoen mensen. De meeste mensen overlijden vóór hun 38ste verjaardag. De adviseur van de Zambiaanse President, Martin Kalunga-Banda, verklaarde - en dat werd bevestigd door donororganisaties - dat indien de overheid de rekeningen van de dode dictator moest betalen de "geneesmiddelen voor meer dan 100.000 mensen in het land niet meer beschikbaar zouden zijn ...[en] dat bovendien meer dan 300.000 kinderen niet meer naar school zouden kunnen gaan." Die mensen die nu ziek zijn of nu naar school willen gaan, waren nog niet geboren toen de lening werd aangegaan.

De Britse rechter van deze zaak was duidelijk verbouwereerd, maar hij zei dat de wet hem geen andere keus liet dan Zambia te veroordelen om 15 miljoen dollar te betalen, een derde van wat geëist werd. Daarmee werd vrijwel alle hulp tenietgedaan die het land dat jaar ontvangen had - dankzij de acties van Jubilee 2000 en Make Poverty History.

Wat gebeurt met dat geld zodra dat bij de nieuwe eigenaar is?

Sheehan - die graag "Goldfinger" genoemd wordt - is gek van peperdure Cadillacs en leeft in een herenhuis in Virginia. En Paul Singer, de bedenker van de aasgierfondsen, gebruikte dat bedrag om in New York de grootste donor te worden voor de presidentiële campagne van George W. Bush in 2000, en daarna steunde hij de campagne van Rudy Giuliani in 2008.

In de jaren ’90, was er een bijzondere campagne door gewone Westerlingen die eisten dat de schuld van Afrika zou geschrapt worden. Dat had een reusachtig effect: 88 miljard dollar schuld werd geannuleerd. Malawi - om maar één land te noemen - moest slechts 5 miljoen per jaar betalen in plaats van 95 miljoen. Maar deze aasgierfondsen met hun lange snavels pikken deze voordelen door de laatste schulden op te eisen die dadelijk moeten betaald worden. De aasgierfondsen hebben 130 miljoen dollar geëist van Liberia - een vijfde van zijn volledige BBP.

Ik ben in twee landen geweest die het hardst door de aasgierfondsen worden aangepakt - Peru en de Democratische Republiek Congo. Ik was een week in een gigantische vuilnisstortplaats in Peru, 35 mijl ten noorden van Lima. Daar leven meer dan 5.000 kinderen. Daar zag ik Adelina, een kleine achtjarige schooier, die leefde in een nest dat zij van afval had gebouwd. Zij besteedt de hele dag om iets te zoeken - om het even wat - dat zij kan verkopen. De aasgierfondsen zijn er in geslaagd om 58 miljoen dollar te halen uit Peru, voor een schuld waarvoor zij slechts 11 miljoen hebben betaald.

Op één uur van Kinsjasa, de hoofdstad van Congo, vond ik een weeshuis met uitgemergelde kinderen. Zij zijn nog bij de gelukkigen want zes miljoen mensen zijn omgekomen in de oorlog in Congo, en zij hebben toch nog een dak boven hun hoofd. De aasgierfondsen eisten 100 miljoen dollar van dit land. Toen de overheid op één week tijd de inventaris niet kon maken van alle bezittingen op vraag van een rechtbank in de USA, begonnen zij boetes van 80.000 dollar per week te eisen.

Als de meeste mensen dit horen, vragen zij waarom is zoiets wettig? Natuurlijk is het belangrijk voor landen om hun schulden terug te betalen zodat zij nieuwe leningen kunnen aangaan voor nieuwe noodzakelijke investeringen - maar het kan niet dat ze schulden moeten betalen die generaties geleden gemaakt werden door inhalige dictators, en het kan zeker niet aan een winsttarief van 500 procent.

Reeds in 2002 zei Gordon Brown dat deze fondsen "moreel onverantwoord" zijn, maar slechts nu zijn er pogingen aan beide kanten van de Atlantische Oceaan om daar iets tegen te doen. In de VS heeft de Democratische Volksvertegenwoordigster Maxine Waters een ontwerpwet ingediend, de "Stop de Aasgierfondsen Wet". Die wet zou aasgierfondsen verbieden „woekerbetalingen” op te eisen - die bepaald zouden worden als alles wat meer is dan de aankoopprijs van de schuld plus zes procent rente per jaar. In Groot-Brittannië heeft Sally Keeble van Labour een soortgelijk wetsvoorstel ingediend.

Dit verplichtte Brown om te reageren. Hij zei dat de Britse overheid een "schuldvermindering" van 90 procent zou geven aan om het even welk land binnen het programma van de HIPC (Heavily Indebted Poor Countries - de armste landen met het meest schulden) . Dit zou het einde betekenen van de aasgierfondsen. Dat is goed - maar dat gaat nog niet ver genoeg. Er zijn veel arme landen die niet in die specifieke categorie van HIPC vallen, en zij zullen nog steeds "aas" zijn voor de financiële gieren als enkel die maatregelen genomen worden.

De energie waarmee de actie Jubilee 2000 werd gevoerd, is opnieuw nodig om hard druk uit te oefenen op alle overheden. In Groot-Brittannië zullen goede maatregelen zeer spoedig moeten worden beslist omdat de Conservatieve Partij de aasgierfondsen in de praktijk verdedigt. Nick Dearden, de directeur van de Jubilee Schuld Campagne: "Eerst hadden wij sommige Conservatieve Afgevaardigden die ons steunden, maar zij werden snel tot zwijgen gebracht door de partijleiding. Zij zeiden dat acties tegen aasgierfondsen niet de moeite waard zijn".

Ach, het mededogen van het conservatisme smaakt bitterzoet.

Willen wij dat? Willen wij een maatschappij die miljardairs toelaat om geld te zuigen uit hongerigen en zieken, en om stumperds te vervolgen voor centen die lang geleden door iemand anders geleend werden?

Als we dat niet willen, dan moeten deze fondsen verboden worden - nu dadelijk.


We Must Stop the "Vulture Funds" That Feed on the World’s Poor werd vertaald door Willem De Witte wat hem onze beste dank opbrengt.

Spip-redacteur:   francis
 
 
In- & Uitschrijven
Zand in de machine




Attac persberichten




Kalender
« Februari 2018 »
M D W D V Z Z
29 30 31 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 1 2 3 4
 
Trefwoorden
 
 Attac Vlaanderen  |  Statistieken  |  Privé-ruimte  |  Alle rubrieken  |  Alle documenten

Verwittiging - De gepubliceerde documenten weerspiegelen, tenzij anders vermeld, niet noodzakelijk het standpunt van Attac Vlaanderen. Zij zijn de standpunten van hun auteur(s) en eventueel van werkgroepen of andere organisaties. Dat de documenten hier gepubliceerd worden is omdat wij willen meegenieten van beschikbare ideeën en expertises om samen onze toekomst te heroveren en aan die andere mogelijke wereld te werken.

Logo Creative Commons
Alle teksten van deze site mogen gebruikt en gecopiëerd worden onder de voorwaarden van toepassing van de Creative Commons Licentie.