De vergrijzing, een grote weldaad voor de mensheid

Talloze ongeluksprofeten verkondigen al een paar decennia dat het rijke Westen een verschrikkelijke ramp te wachten staat, die van de vergrijzing. Ze maken allerlei berekeningen om aan te tonen dat iedereen meer en langer zal moeten werken om het ergste te voorkomen. Eigenaardig genoeg betrekken deze ongeluksprofeten de gevolgen van de neoliberale mondialisering en de opwarming van de aarde niet bij hun berekeningen, alsof dat wel vanzelf in orde komt, als de vergrijzing maar aangepakt wordt.

Wat ze niet vertellen, is dat de vergrijzing een noodzaak is, wil de mens overleven. Op een eindige planeet zoals de aarde is er geen plaats voor een oneindig aantal levende wezens. Momenteel zijn er al veel te veel mensen, wat bijvoorbeeld de snelle opwarming van de aarde verklaart. Indien er momenteel slechts een à twee miljard mensen zouden leven, zou de uitstoot van broeikasgassen veel kleiner zijn en zou de aarde veel trager opwarmen, zodat er meer tijd zou zijn om afdoende maatregelen te treffen.

Als er te veel mensen op aarde zijn, is het logisch dat hun aantal naar omlaag moet en de enige vreedzame oplossing daarvoor is een drastische daling van het geboortecijfer. Dat brengt uiteraard vergrijzing mee en, omdat ze noodzakelijk is voor het overleven van de mens, is die vergrijzing een grote weldaad voor de mensheid, ondanks bepaalde minder aangename aspekten.

De neoliberalen en hun lakeien beweren dat de mensen langer zullen moeten werken door de vergrijzing. Dat is onzin. Enkel wanneer het als vanzelfsprekend beschouwd wordt dat de reeds nu overvloedige konsumptie moet blijven toenemen, is het nodig meer en langer te werken. En dat is nu juist wat de neoliberalen doen. Ze geloven dat het in de genen van de mens zit om steeds meer te willen en nooit genoeg te hebben. Als dat waar zou zijn, dan zou de vergrijzing inderdaad vereisen dat iedereen zo lang mogelijk moet blijven werken. Alleen wacht ik nog op het eerste bewijs van het bestaan van die merkwaardige eigenschap van de menselijke genen, wat meteen zou bewijzen dat ik een genetische afwijking heb.

Als de mens gelukkig zou kunnen zijn met veel minder konsumptie dan vandaag het geval is in het rijke Westen, dan zou het perfekt mogelijk zijn te zorgen voor het welzijn van een toenemend aantal zwakke oude mensen, zonder dat we met zijn allen meer en langer zouden moeten werken. Maar zulke gedachte is voor de neoliberalen heiligschennis, want een gevoelige daling van de konsumptie zou hun heilige kapitalistische ekonomie doen in mekaar storten.

In hun ijver om het voortbestaan van het kapitalisme te waarborgen, aarzelen de neoliberalen en hun lakeien niet om de kinderen op te stoken tegen hun ouders. Want wat anders is het voortdurend geleuter over de huidige generatie, die door de vergrijzing zou moeten opdraaien voor de fouten van de vorige?

Nog nooit in de geschiedenis hebben jongeren het zo goed gehad als die van vandaag. Hun onderwijs wordt betaald door de vorige generaties. Amper vijftig jaar geleden moesten heel wat kinderen reeds op hun veertiende gaan werken en stopten de meesten op hun achttiende met studeren. Als de toekomst van de jongeren van vandaag er niet zo rooskleurig uitziet, dan is dat niet omdat hun ouders en grootouders niet genoeg zouden gewerkt en gespaard hebben om op hun oude dag nog behoorlijk te kunnen leven, maar omdat de neoliberale mondialisering en de opwarming van de aarde voor vreselijke problemen gaan zorgen.

Als de jongeren hun ouders iets mogen verwijten, dan is het dat ze het kapitalisme met zijn uitbuiting hebben aanvaard in ruil voor een ongebreidelde konsumptie, die de aarde in de toekomst onleefbaar dreigt te maken voor de mens.

Overigens wordt elke generatie gekonfronteerd met de gevolgen van het gedrag van de vorige generaties. Wie bijvoorbeeld op het einde van de negentiende eeuw geboren werd, heeft twee verschrikkelijke oorlogen meegemaakt. Dat was heel wat anders dan de gevolgen van de vergrijzing, waarover nu gezeverd wordt.

Of men erover zeurt of niet, of men de ouderen met de vinger wijst of niet, het probleem van de opwarming van de aarde moet dringend worden aangepakt, in de hoop dat het nog niet te laat is, en een verdere toename van de bevolking is het ergste wat ons nu kan overkomen. De vergrijzing is een grote weldaad voor de komende generaties en moet dus door jongeren met een beetje gezond verstand toegejuicht worden. Zonder vergrijzing wacht hen een ramp. De problemen, die ze veroorzaakt, zijn niet onoplosbaar in een op technisch gebied ontwikkelde samenleving als de onze, op een voorwaarde: men moet tevreden zijn met minder konsumptie. Als zoveel mogelijk konsumeren niet langer beschouwd wordt als de zin van het leven, is er geld genoeg om alle kosten van de vergrijzing te betalen. Als de jongeren bereid zijn minder te konsumeren dan het neoliberale geloof van hen eist, zullen behoorlijke pensioenen en medische verzorging voor een groeiend aantal oude mensen betaalbaar blijven, zonder dat de jongeren in armoede moeten leven.