23/01/2010 - Persbericht: De gemediatiseerde dictatuur van de caritas

Er wordt geen woord vuil gemaakt aan de economische almacht van de medicijnenmultinationals die bepalen wie op de wereld toegang krijgt tot bepaalde medicijnen en wie niet, wie blijft leven en wie niet. Voor de steunacties voor Haďti beleven we nogmaals hetzelfde: een leuke avond gelardeerd vol BV’s, inspelend op de sentimenten van het grootste deel van de bevolking. Niet nadenken, gewoon geld storten. Elke sociale strijd wordt op die manier herleid tot charitatief engagement.

Natuurlijk is het prachtig dat zoveel mensen hun hart laten spreken, en natuurlijk verschaffen deze acties vooral een saamhorigheidsgevoel, een gemeenschapsgevoel, een bindend element dat mensen samenbrengt. Daar is op zichzelf niets tegen. Er valt aan de mensen die geven ook niets te verwijten.

Maar het is even schrijnend om te moeten beseffen dat de toekomst van de armsten op de planeet in handen ligt van de entertainmentindustrie.
Dat de toekomst van uw en hun kinderen, of ze medische verzorging, medicijnen, onderwijs zullen krijgen, in handen ligt van het draaien van genoeg plaatjes of het feit of het 1212 lied van Natalia en Gabriel Rios een hit wordt of niet.

Deze gemediatiseerde dictatuur van het caritatieve engagement brengt echter geen fundamentele zoden aan de dijk. Omdat het structureel geen enkele verandering wil en wenst aan te brengen in de onrechtvaardige sociale verhoudingen in de wereld.

Het invoeren van een mondiale Tobintaks of een Financiële Transactie Taks maakt een fiscale herverdeling mogelijk van rijk naar arm. Rechtvaardige handel, dus niet het recht van de sterkste hetgeen wij de vrije markt of liberalisering van de wereldhandel noemen, zal bijdragen aan de mogelijkheden van volkeren in het Zuiden om hun eigen lot en toekomst in eigen handen te nemen en stabiele samenlevingen op te bouwen.

Nu vernietigen we onder het mom van globalisering. Ze worden gedwongen te liberaliseren en te privatiseren, waardoor vooral de zwakkeren steeds minder toegang hebben tot collectieve publieke voorzieningen zoals onderwijs, cultuur en gezondheidszorg. Dan schreeuwen we in koor, met als leidende kapelmeester Karel De Gucht, moord en brand over “onbekwaamheid” en “corruptie” en enkele keren per jaar dompelen we ons onder in een collectieve roes van caritatief engagement waarna we overgaan tot de orde van de dag.

Natuurlijk zullen NGO’s met deze gelden zoveel mogelijk mensen proberen redden, onderdak, noodhulp en dringende medische verzorging bieden. Maar intussen kan een land als Haiti haar eigen bevolking niet meer voeden want de lokale markten en dus kleine boeren worden vernietigd door de dumping van goedkope Amerikaanse rijst. Horen we Obama daar iets over zeggen? Over de uitbuiting in de “sweatshops” vooral gepromoot door de democraat Clinton geen woord.

Eerst Haïti decennialang plunderen en dan met een beschuldigende vinger naar een onbestaande overheid wijzen.

Indien we echte “bridges over troubled water” willen bouwen en de ontwikkelingslanden kansen geven om zichzelf uit het moeras te trekken moet de sociaal-economische structuur van de wereldhandel veranderen. Echte “change” dus. Maar daar liggen de media en de entertainmentindustrie niet wakker van. Of misschien juist wel?

Weten we intussen al hoeveel CEO’s en bankdirecteurs hun bonussen hebben afgestaan aan 1212?
Misschien iets voor een nieuwe televisieshow: "Bonussen voor Haïti". Maar dat is natuurlijk weer een heel andere discussie.

Voor meer info:
Eric Goeman, tel: +32 (0)9 372 44 91 of mobiel: +32 (0) 476 990714