22/01/2010 - Persbericht: De Europese Unie, een “koploper” voor het klimaat bengelt aan de staart van het peloton

Het slotdocument van de klimaattop in Kopenhagen voorziet dat de verschillende partijen tegen eind januari hun engagementen van nu tot 2020 kenbaar maken inzake bestrijding van het broeikaseffect. Deze engagementen zijn vooralsnog “niet dwingend” vermits de Top in Kopenhagen niet in staat was om, in het kader van het Kyotoprotocol, een nieuwe periode van engagementen te bepalen voor 2010-2020.

De Europese Unie, die net Connie Hedegaard tot commissaris voor het klimaat heeft aangeduid maakt zich klaar om opnieuw het scenario van de mislukking te spelen. Ze stellen immers voor om tegen 2020 20% minder CO2 te produceren dan in 1990, en dus af te stappen van het voorstel om het uitstoten met 30% te verminderen… wachtend totdat anderen voorstellen zouden doen die meer in de richting van de 30% gaan.

De retoriek heeft het fiasco van Kopenhagen goed overleefd, dat heel streng oordeelde over de Unie die zich zelf als leider van de onderhandelingen zag!

Nochtans heeft de Europese Unie het schrale einddocument getekend dat de doelstelling bevat om tegen 2050 niet meer dan 2° C opwarming toe te laten. De Verenigde Naties vragen een inperking van 25% tot 40% om dit minimum objectief te kunnen behalen. Het is trouwens een inperking die onder de maat blijft want Afrikaanse landen, waaronder de staten die uit kleine eilanden bestaan, worden door deze aanpak tot dramatische consequenties veroordeeld.

Indien een partij, die zichzelf een voortrekkersrol toedicht, zoals de Europese Unie dat graag doet, geen nieuwe aanpak naar voor schuift, zijn de resultaten spijtig genoeg gekend.

De beloften door de ontwikkelde landen gedaan om de situatie van 2020 te verbeteren tegenover de situatie van 1990, werden door het secretariaat van de Top samengevat: de geïndustrialiseerde landen (zonder de Verenigde Staten) zouden zich engageren voor een reductie van 16 tot 23% maar hierbij worden de reducties meegerekend die een rechtstreeks gevolg zijn van de ontbossing. Indien men de Verenigde Staten meetelt komt men tot een resultaat dat nog veel magerder is! Haar verantwoordelijkheden ernstig nemen zou willen zeggen dat de Europese Unie zich engageert tot een vermindering van 40% van de emissies op Europese bodem, zonder de compensatiemechanismen te gebruiken met landen uit het Zuiden.

Het is geen kwestie van cijfergevechten voeren en nog minder om aan opbod te doen. Neen, het gaat om een reëel engagement om snel werk te maken van samenlevingen zonder koolstof, die daardoor nieuwe jobs creëren en in staat zijn om de ecologische schuld terug te dringen. Dit is zeker billijk wanneer we moeten vaststellen dat bepaalde ontwikkelingslanden bereid zijn tot veel consequentere engagementen.

Voor meer info:
Eric Goeman, tel: +32 (0)9 372 44 91 of mobiel: +32 (0) 476 990714