Attac logo
Associatief netwerk voor een Taks op financiële Transacties
en voor het Aansterken van de Civiele maatschappij
Beginpagina    Zand in de Machine    ZidM > 01 - 03/2010    Belasting is het antwoord voor klimaatfinanciering  
| thema: fiscaliteit , internationale belastingen , klimaat&milieu  |
 

Belasting is het antwoord voor klimaatfinanciering

> Richard Murphy - gepubliceerd op 6 februari 2010

De wereldwijde heffing op financiële transacties die in december op de agenda van Kopenhagen (COP15) stond zou billijk en dringend nodig zijn. De top is, zoals we weten, vastgelopen en dan vooral op de kwestie van lange termijnfinanciering.

"Arme landen willen een minimum van 400 miljard dollar (242 miljard pond) per jaar tegen 2020 om hen te helpen aanpassen, maar rijke landen stelden amper 110 miljard euro (100 miljard pond) per jaar voor."

José Manuel Barosso, voorzitter van de Europese Commissie was het ermee eens dat het totaal bedrag zo groot is dat het buiten het bereik van traditionele nationale begrotingen valt. Hij wordt geciteerd in The Guardian: "Men dient uit te kijken naar vernieuwende financiering. Dit is een kwestie van globaal bestuur."
Barroso slaat de nagel op de kop.

De meest prominente van deze ’innovatieve financieringsmechanismen’ is wat men in Kopenhagen omschreef als een mondiale heffing op financiële transacties. Ook gekend als de financiële transactie taks (FTT) of de Tobintaks. Afhankelijk van de toegepaste tarieven (tussen 0.005 - 0.05 procent) en de reikwijdte van de deelnemende landen, kan de opbrengs liggen tussen een bescheiden 20 miljard dollar tot maar liefst 690 miljard dollar.

Zo’n heffing zou miniem zijn voor de financiële markten die nu dagelijks een omvang van triljoenen dollars hebben. In 2007 was de omvang van de valutatransactiemarkt al dagelijks ongeveer 4 biljoen dollar waard. Daarvan bedroeg de handel in valutaderivaten 2.54 biljoen dollar en de aandelenhandel 450 miljard dollar.

Aangezien de volumes van de markthandel zo enorm verschillen, zou het efficiënt zijn een hogere taks te heffen op aandelenhandel dan op valutahandel. En aangezien de volumes waarschijnlijk zullen afnemen van zodra een belasting wordt toegepast, zullen ook de opbrengsten daadwerkelijk ietwat lager zijn.

Een tweede voorgestelde taks is de koolstofbelasting, ook gekend als CO²-taks, die op zijn eenvoudigst zou geheven kunnen worden op de uitgestoten emissie per ton.

Er bestaat echter bezorgdheid over de billijkheid ervan.
Voor 2005 bestaan er enkele studies in de VS en voor 2009 in Frankrijk die aantonen dat de belastingdruk ongelijk zou zijn op het bovenste kwintiel (meer dan 25 percent), de onderste twee zouden voor minder dan een kwart van de taks betalen. Bovendien bestaan er geen studies over de billijkheid van een CO²-taks voor ontwikkelingslanden .

Het Carbon Tax Centre in de VS stelt een forfaitair bedrag van 50 dollar per ton koolstof voor. Dit tarief is zeker haalbaar, Finland belast een ton koolstof nu al aan 66,20 Euro (ongeveer 96,80 dollar), Zweden zelfs 108 Euro per ton. In Frankrijk stelde verleden jaar de Rocard-commissie 32 euro per ton voor. De toepassing moest vanaf januari 2010 ingaa in een eerste faseaan halve prijs, dus aan 17 Euro per ton. De meeste van de bestaande en voorgestelde plannen ontheffen energieproductie echter geheel of gedeeltelijk van deze taks.

Wereldwijd toegepast aan een forfaitair tarief voor de 8.230 miljoen ton koolstof (schatting van de cijfers van 2006), hebben we het dan over inkomsten tussen de 139 en 888 miljard euro. We veronderstellen dan wel dat de uitsoot noet zou fanemen wat echter wel de bedoeling zou zijn er van uitgaande dat de uitstoot niet zou afnemen, wat natuurlijk wel de bedoeling is).

Het Zweedse voorbeeld toont de haalbaarheid aan. In 2008 bracht de belasting 1,4 miljard Euro aan inkomsten op, ook al kregen de energieproductenten vrijstellingen.

Het probleem van elk van die berekeningen is echter dat het gros van de belastingen geheven zouden worden in de rijke landen plus India en China als belangrijke opkomende economieën (en dus ook grote CO²-vervuilers) terwijl het de arme landen zijn die de bijkomende financiering nodig hebben. We geloven toch niet echt alle CO²- en financiële transactietaksen aan de arme landen ullen worden gegeven als hulp?

Het is eerder denkbaar dat slechts een deel van deze mogelijke taksopbrengsten zou worden herverdeeld, omdat zowel bij de in de VS voorgestelde wet op CO²-heffing als in de Franse wet aangegeven wordt dat de koolstofheffing ‘inkomstenneutraal’ moet zijn, met andere woorden gecompenseerd zou worden door een verlaging van de inkomstenbelasting. Hier dus geen nieuwe financiering voor ontwikkeling.

De oplossing is, zoals we reeds aangaven, de arme landen toelaten hun inkomstenpotentieel zelf te innen. De ’verloren’ belastingen worden vandaag geschat op 160 miljard dollar. daarvoor is echter wel internationale takssamenwerking noodzakelijk.


Klik op de titel voor het originele Engelse artikel Tax is the Answer for Climate Financing. vertaling is van Renate De Vriendt

Spip-redacteur:   francis
 
 
In- & Uitschrijven
Zand in de machine




Attac persberichten




Kalender
« Februari 2018 »
M D W D V Z Z
29 30 31 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 1 2 3 4
 
Trefwoorden
 
 Attac Vlaanderen  |  Statistieken  |  Privé-ruimte  |  Alle rubrieken  |  Alle documenten

Verwittiging - De gepubliceerde documenten weerspiegelen, tenzij anders vermeld, niet noodzakelijk het standpunt van Attac Vlaanderen. Zij zijn de standpunten van hun auteur(s) en eventueel van werkgroepen of andere organisaties. Dat de documenten hier gepubliceerd worden is omdat wij willen meegenieten van beschikbare ideeën en expertises om samen onze toekomst te heroveren en aan die andere mogelijke wereld te werken.

Logo Creative Commons
Alle teksten van deze site mogen gebruikt en gecopiëerd worden onder de voorwaarden van toepassing van de Creative Commons Licentie.