Waarom sluiten de Verenigde Staten hun ogen voor de Israëlische bulldozers?

Deze meerderheid van de Westbank – gekend als “Area C” als sinistere bijnaam in de intussen verdwenen Overeenkomst van Oslo – hoort nu al onder een Israëlische regel die de apartheid in een document bekrachtigt: een reeks Israëlische wetten die bijna alle Palestijnse bouwprojecten of dorpsverbeteringen verbieden, die schaamteloos Palestijnse huizen afbreken, waarvoor vergunningen onmogelijk zijn te verkrijgen, en zelfs opdracht geven tot de vernietiging van herstelde Palestijnse rioleringssystemen. De Israëlische kolonisten hebben dergelijke problemen niet; waardoor 300.000 Israëliërs nu leven in 220 nederzettingen die allemaal internationaal onwettig zijn – en dat in het rijkste en het vruchtbaarste deel van het bezette Palestijnse land.

Toen de bejaarde gezant van Obama, George Mitchell, deze week (nvdr. eind januari) terugkeerde na een vernederend bezoek aan Israël, vierde de Israëlische Eerste minister Benjamin Netanyahu zijn vertrek door bomen te planten in twee van de drie grootste Israëlische kolonies rond Jeruzalem. Met het planten van deze bomen bij Gush Etzion en Ma’aleh Adumim, zond Netanyahu een duidelijk bericht de wereld in: “wij zijn hier, wij zullen hier blijven en wij zullen blijven bouwen”. Deze twee reusachtige nederzettingen, samen met dat van Ariel in het noorden van Jeruzalem, werden een “onbetwistbaar deel voor altijd” van Israël.

Het was de viering van een overwinning van Netanyahu op de parvenu Amerikaanse President die het had aangedurfd om de macht van Israël uit te dagen niet alleen in het Midden-Oosten maar in Amerika zelf. En terwijl de wereld luisterde hoe Netanyahu bij de herdenking van de Holocaust sprak over de volkerenmoord op zes miljoen Joden, hoorde de wereld ook hoe Netanyahu Iran afschilderde als het nieuwe Nazi-Duitsland, en de president van Iran als een gek even gevaarlijk als Hitler - en de hoop op een toekomst voor “Palestina” verdween. President Ahmadinejad van Iran is geen Adolf Hitler zoals de Israëliërs ook geen Nazis zijn. Maar spreken over de “bedreiging” van Iran leidt de aandacht van de wereld af. En dat deed ook Tony Blair, die zich probeerde te ontrekken aan zijn bloedige verantwoordelijkheid voor de ramp van de oorlog tegen Irak. De echte catastrofe echter die gaat door net buiten Jeruzalem, in de velden en de steenrijke heuvels en oude holen van het grootste deel van de Westbank.