Attac logo
Associatief netwerk voor een Taks op financiële Transacties
en voor het Aansterken van de Civiele maatschappij
Beginpagina    Zand in de Machine    ZidM > 01 - 03/2010    Wij sturen dokters, geen soldaten  
| thema: duurzame ontwikkeling , latijns-amerika  |
 

Wij sturen dokters, geen soldaten

> Fidel Castro Ruz - gepubliceerd op 12 februari 2010

Een maand geleden beefde de aarde in Haïti en meer dan 200.000 mensen kwamen erbij om het leven. Van overal in de wereld stroomde hulp toe. Regeringen, hulporganisaties, mediabedrijven, de BV’s van de wereld en gewone stervelingen sloegen de handen in elkaar en zetten zich in voor de slachtoffers. Het verliep echter ongecoördineerd en chaotisch. De weinige werkende staatsinstellingen van Haïti waren samen het met presidentieel paleis eveneens van de kaart geveegd. De VS stuurde dan maar het leger om wat orde in de chaos te creëren.

Verbazingwekkend was ook het feit dat Cuba binnen enkele uren toelating gaf aan dat Amerikaanse leger het Cubaanse luchtruim te gebruiken, de kortste weg om van de VS naar Haïti te vliegen. Of toch niet zo vreemd?

Fidel Castro schreef eind januari een beschouwing over Haïti maar ook over hulp en samenwerking. Naar ons weten werd het niet gepubliceerd bij ons. Daarom, weliswaar in een uitgesteld relais van 2 weken, alsnog hier in Zand in de Machine.

In mijn beschouwing van 14 januari, twee dagen na de ramp die ons broeder- en buurland Haïti verwoestte, schreef ik: “Ondanks het feit dat Cuba een arm land is dat onder een blokkade leeft, werkt het al vele jaren samen met het Haïtiaanse volk. Ongeveer 400 dokters en gezondheidswerkers verlenen gratis hulp aan het Haïtiaanse volk. In 127 van de 137 gemeenten van het land zijn onze dokters dagelijks aan het werk. Anderzijds hebben niet minder dan 400 Haïtiaanse jongeren in ons vaderland een artsenopleiding gekregen. Zij zullen nu samenwerken met de extra groep dokters die gisteren is afgereisd om in deze kritieke situatie levens te redden. Zonder al te veel moeite kunnen we tot duizend dokters en gezondheidswerkers inzetten. Ze zijn al bijna allemaal ter plaatse. Ze zijn bereid om samen te werken met elk ander land dat op Haïti levens wil redden en gewonden wil verzorgen.”

“De situatie is moeilijk – liet de verantwoordelijke van de Cubaanse Medische Brigade ons weten – maar wij zijn al begonnen met het redden van levens.”

De Cubaanse gezondheidswerkers werken nu uur na uur, overdag en ‘s nachts, zonder rust te nemen, in de weinige infrastructuur die nog rest, in tenten, in parken of gewoon op straat, omdat de bevolking angst heeft voor nieuwe bevingen.

De situatie was ernstiger dan oorspronkelijk gedacht. Tienduizenden gewonden riepen om hulp in de straten van Port-au-Prince en ontelbare slachtoffers lagen levend of dood onder het puin van hun lemen huisjes. Zelfs solide gebouwen zijn ingestort. Te midden van de verwoeste wijken moesten we op zoek naar de Haïtiaanse dokters die opgeleid zijn in de ELAM (Latijns-Amerikaanse Medische School in Havana, nvdr) en van wie velen zelf rechtstreeks of onrechtstreeks getroffen waren door de ramp.

Ambtenaren van de Verenigde Naties zaten vast in verschillende gebouwen en tientallen van hen, onder wie verschillende verantwoordelijken van de MINUSTAH, een strijdmacht van de Verenigde Naties, overleefden de ramp niet. Het lot van honderden andere personeelsleden is nog onbekend.

Het presidentieel paleis van Haïti is ingestort. Vele openbare gebouwen, onder meer verschillende hospitalen, liggen in puin.

De ramp heeft de hele wereld beroerd, onder meer door de beelden verspreid door de belangrijkste internationale televisiestations. Overal kondigden de regeringen aan dat ze reddingswerkers, voedsel, geneesmiddelen, uitrusting en andere middelen gingen sturen. Volledig in overeenstemming met het officiële standpunt van Cuba, werkten onze Cubaanse dokters samen met Spaanse, Mexicaanse, Colombiaanse en andere gezondheidswerkers, in de door ons geïmproviseerde infrastructuur. Organisaties zoal de Pan-Amerikaanse Gezondheidsorganisatie en bevriende landen zoals Venezuela en andere verstrekten geneesmiddelen en ander materiaal. De Cubaanse gezondheidswerkers en hun leiding gedroegen zich onberispelijk, zonder in de schijnwerpers te willen staan, zonder chauvinisme.

Cuba handelde zoals eerder in gelijkaardige situaties, bijvoorbeeld toen de orkaan Katrina enorme schade aanrichtte in de stad New Orleans en het leven van duizenden Noord-Amerikanen in gevaar bracht. Cuba bood toen aan om een volledig medisch team te sturen om hulp te verlenen aan het volk van de Verenigde Staten. Het land bezit, zoals gekend, onmetelijke rijkdommen, maar had toen in eerste instantie speciaal opgeleide dokters en reddingsploegen nodig. Meer dan duizend dokters van de Brigade «Henry Reeve» stonden klaar, met de nodige geneesmiddelen en het nodige materiaal om op eender welk uur, overdag of ‘s nachts naar deze Noordamerikaanse stad te vertrekken. Het kwam niet eens in ons hoofd op dat de president van dat land ons aanbod zou weigeren en dus zou toelaten dat een aantal Noord-Amerikanen die gered hadden kunnen worden, toch omkwamen. De vergissing die deze regering maakte, was wellicht dat ze niet kon begrijpen dat het volk van Cuba geen vijand ziet in het volk van de Verenigde Staten, en dat volk ook niet schuldig acht aan de agressie tegen ons vaderland.

Diezelfde regering kon ook niet begrijpen dat ons land het niet nodig vindt om om gunsten of spijtbetuigingen te bedelen bij degenen die al een halve eeuw tevergeefs proberen om ons op de knieën te krijgen. Ook in het geval van Haïti ging ons land onmiddellijk in op de vraag van de VS-autoriteiten om in het oosten van Cuba een luchtbrug te organiseren en de nodige faciliteiten te voorzien, zodat ze zo snel mogelijk hulp konden verlenen aan de Noordamerikaanse en Haïtiaanse burgers getroffen door de aardbeving.

Dit zijn de normen die het ethische gedrag van ons volk kenmerken. Samen met onze evenwichtigheid en vastberadenheid vormen ze de basis van ons buitenlands beleid. Al wie in de internationale politiek onze tegenstander is geweest weet dat zeer goed.

Cuba blijft vastberaden de mening verdedigen dat de tragedie die plaatsvond in Haïti, het armste land van het westerse halfrond, een uitdaging vormt voor de rijkste en machtigste landen van de internationale gemeenschap.

Haïti is een duidelijk product van het koloniale, kapitalistische, imperialistische systeem dat de wereld wordt opgelegd. Zowel de slavernij als de daaropvolgende armoede werden Haïti door de buitenwereld opgedrongen. De verschrikkelijke aardbeving komt er net na de Top van Kopenhagen, waar de meest elementaire rechten van 192 landen die deel uitmaken van de Verenigde Naties, met de voeten zijn getreden.

Na de tragedie ontstond er in Haïti een ware concurrentiestrijd voor de overhaaste en illegale adoptie van kinderen. Het leidde UNICEF ertoe preventieve maatregelen te nemen tegen een ontworteling van vele kinderen, die geen rekening hield met de rechten van hun naaste familieleden.

Er zijn al meer dan honderdduizend doden geteld. Een groot aantal burgers heeft armen of benen verloren of heeft verwondingen waarvoor revalidatie nodig is, willen zij ooit nog kunnen werken of op een normale manier verder leven.

80% van het land moet worden heropgebouwd en de economie moet opnieuw voldoende op gang gebracht worden om naar best vermogen te kunnen voldoen aan de behoeften van de bevolking. De heropbouw van Europa of Japan was, dankzij de productiecapaciteit en het technische niveau van de bevolking, een relatief eenvoudige taak in vergelijking met de inspanning die in Haïti nodig zal zijn. Net zoals in grote delen van Afrika en andere landen van de derde wereld, moeten daar de fundamenten gelegd worden voor een duurzame ontwikkeling. Over 40 jaar zal onze planeet meer dan 9 miljard inwoners tellen, en staat ze tegenover de uitdaging van de klimaatverandering, die de wetenschappers als een onvermijdelijke realiteit beschouwen.

Te midden van de Haïtiaanse tragedie hebben duizenden soldaten van de infanterie-eenheden van de Amerikaanse marine, troepen van de 82ste divisie en andere militaire krachten, zonder dat iemand weet hoe en waarom, het grondgebied van Haïti bezet. Erger nog, noch de Verenigde Naties, noch de regering van de Verenigde Staten hebben enige uitleg gegeven aan de internationale publieke opinie over deze troepenbewegingen.

Verschillende regeringen klagen erover dat hun vliegtuigen met humanitaire en technische middelen die zij naar Haïti hadden gestuurd niet konden landen.

Andere landen kondigen dan weer aan dat ze bijkomende soldaten en militaire uitrusting gaan sturen. Dergelijke feiten dragen er volgens mij toe bij dat de internationale samenwerking, die van zichzelf al ingewikkeld genoeg is, nog chaotischer en complexer wordt. We moeten hierover ernstig discussiëren en de Verenigde Naties de leidende rol toewijzen die haar in deze delicate kwestie toekomt.

Ons land vervult een strikt humanitaire taak. In de mate van zijn mogelijkheden zal het bijdragen met de menselijke en materiële middelen die in zijn bereik liggen. Het doorzettingsvermogen van ons volk, dat trots is op de acties van zijn dokters en hulpverleners, is groot en opgewassen tegen de omstandigheden.

Als ons land ondersteuning wordt aangeboden, zullen wij die niet weigeren. Of we ze aanvaarden zal afhangen van de omvang en het belang van de inzet van onze gezondheidswerkers.

We kunnen terecht stellen dat de bescheiden middelen in het luchtruim en de omvangrijke menselijke inzet die Cuba ter beschikking heeft gesteld van het Haïtiaanse volk, tot nu toe zonder problemen hun bestemming hebben bereikt.

Laat ons dokters sturen en geen soldaten!


We are sending doctors, not soldiers werd vertaald door Hilde Meesters die we dan ook zwaar bedanken.

Spip-redacteur:   francis
 

Reageer op dit artikel

 
In- & Uitschrijven
Zand in de machine




Attac persberichten




Kalender
« Februari 2018 »
M D W D V Z Z
29 30 31 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 1 2 3 4
 
Trefwoorden
 
 Attac Vlaanderen  |  Statistieken  |  Privé-ruimte  |  Alle rubrieken  |  Alle documenten

Verwittiging - De gepubliceerde documenten weerspiegelen, tenzij anders vermeld, niet noodzakelijk het standpunt van Attac Vlaanderen. Zij zijn de standpunten van hun auteur(s) en eventueel van werkgroepen of andere organisaties. Dat de documenten hier gepubliceerd worden is omdat wij willen meegenieten van beschikbare ideeën en expertises om samen onze toekomst te heroveren en aan die andere mogelijke wereld te werken.

Logo Creative Commons
Alle teksten van deze site mogen gebruikt en gecopiëerd worden onder de voorwaarden van toepassing van de Creative Commons Licentie.