Attac logo
Associatief netwerk voor een Taks op financiële Transacties
en voor het Aansterken van de Civiele maatschappij
Beginpagina    Zand in de Machine    ZidM > 01 - 07/2011    Roofgroei in India  
| thema: azië , globalisering , neo-liberalisme  |
 

Roofgroei in India

> Alejandro Nadal - gepubliceerd op 29 augustus 2010

De economie van India is verschillende jaren gegroeid aan een hoog ritme en werd voor velen een voorbeeld om na te volgen. Er werd zelfs beweerd dat het experiment van dat subcontinent aantoont dat het neoliberalisme prima functioneert. De waarheid is anders. Zoals de Indiase economie evolueert, is ze en pathologisch proces dat maatschappelijke ongelijkheid en vernietiging van het milieu veroorzaakt.

Sinds zijn onafhankelijkheid in 1947 hield India een bescheiden groei aan. Van 1950 tot 1980 zorgde de industrialisatie voor een beperkte maar stabiele groei van 4%. In die periode groeide het inkomen per hoofd jaarlijks gemiddeld met 1.3 %. De handelsbalans vertoonde heel die tijd een tekort terwijl de economie zich afsloot voor elke handelstransactie of kapitaalstroom naar het buitenland.

Lees verder...

De wereldwijde schuldcrisis van de jaren ’80 kluisterde India aan de dictaten van het IMF en vanaf de jaren ’90 kreeg het land neoliberale besnoeiingen opgelegd. Die betekenden een radicale ommezwaai in de economische politiek. Gedurende de voorbije tien jaar noteerde India een gemiddelde jaarlijkse groei van 6,8%. Dat werd door de internationale pers begroet als een economisch mirakel. In die jaren echter vergrootten de ongelijkheid en de armoede in India. Tegenwoordig leeft 42% van de bevolking (die 1,173 miljard bedraagt) met minder dan één dollar per dag. In totaal moet zo’n 75% van die 1,173 miljard mensen het stellen met twee dollars per dag en het economisch model dat India erop nahoudt is niet van die aard dat het die structurele ongelijkheid zal kunnen keren.

Ondanks die groei van 6 à 7 % blijft de werkgelegenheid achterop hinken. Ze geraakt niet boven de 1% per jaar. Hier uit blijkt klaar en duidelijk dat de economische expansie te wijten is aan de stijging van de productiviteit. Dat is te verklaren door gewijzigde houding tegenover export: meer export en dus meer concurrentie vereisen een maximale beperking van de loonkost. Daardoor gaat de “rationalisatie” van het productieproces gepaard met drastische beperkingen van de werkgelegenheid.

Ondanks het “miraculeuze” van deze groeipercentages behoudt India zijn chronisch tekort op zijn betalingsbalans, die het dan ook moet bijpassen met financiële middelen. Daarom heeft het land verkozen zich te openen voor kapitaalinvoer zowel in de vorm van rechtstreekse investeringen als in (korte termijn) financiële kapitaalinvoer. Daarvoor wordt echter een enorme prijs betaald. Deze macro-economische politiek moet de internationale spelregels respecteren en die hebben niets van doen met de behoeften van het Indiase volk. De monetaire politiek wordt beheerst door de behoefte om kapitaal naar de Indiase economie te doen vloeien. Daarvoor moet het land hoge rentetarieven aanbieden. Het spreekt vanzelf dat daardoor alleen de bevoorrechte groepen toegang tot het krediet hebben. Dat veroorzaakt een nog grotere ongelijkheid in de verdeling van de rijkdom ten voordele van de financiële vermogens van de rijkste bevolkingslagen. Daar trekt men zich echter niets van aan: hoofdzaak is dat de kapitaaltoevloed op peil blijft omdat aldus de buitenlandse schuld gefinancierd kan worden.

Dit verklaart waarom India tegenwoordig de hoogste reserves van zijn geschiedenis aanhoudt: zo’n 230 miljard $. Hierin lijkt het op China maar het verschil is dat dit land een reusachtig overschot heeft op zijn handelsbalans terwijl India een chronisch tekort vertoont. De financiële reserves die India opgebouwd heeft behoren het land niet toe. Ze kunnen op elk ogenblik verdampen(01). De fiscale politiek van India wordt beheerst door het dogma van het begrotingsevenwicht, en aangezien de kapitaalbezitters niet verontrust mogen worden zal de regering haar begroting in evenwicht houden door te besparen op sociale uitgaven en door te beknibbelen op maatregelen om het milieu te beschermen.

India stelt zich open voor buitenlandse investeerders door concessies te verlenen in de mijnbouw, de bosexploitatie en de toeristische industrie. Dat heeft voor gevolg dat heel wat landoppervlakte wordt ingepalmd waar die bodemrijkdommen worden gevonden (ijzererts in Chharttisgarh, bauxiet in Orissa, enz.) of waar dichte wouden groeien, allemaal potentieel en makkelijk toegankelijk commercieel gewin. Alleen is veel van dat land bewoond door de Adivasis (van het Sanskriet voor bosbewoner). Die Adivasis vertegenwoordigen weliswaar maar 8% van de Indiase bevolking maar betekenen 40% van de bevolkingsgroepen die uit hun valleien, heuvels en rivierdalen verjaagd worden. Deze “overhandiging” van hun land aan megabedrijven uit de branche van de mijnbouw en het toerisme is een van de gewelddadigste aspecten van het neoliberale “mirakel” in India.

De econoom Amit Bhaduri, professor emeritus van de Jawharlal Nehru Universiteit in New Delhi heeft dit omschreven als roofgroei(02). Laten we benadrukken dat dit niet zomaar een metafoor is. Het is in feite een economisch en politiek proces waarin de verliezers hun levenswijze inleveren voor “groei” die alleen ten goede komt van een minderheid en de levensstandaard van de meerderheid van de bevolking niet op kan tillen.

Dit vertoont een opmerkelijke parallel met wat Mexico overkomt. Het enige verschil is het groeipercentage. De rest is absoluut identisch. Hetzelfde economisch model, hetzelfde onrecht.


Nota’s:
(01) Nota van de vertaler: namelijk als de buitenlandse eigenaars van die kapitalen ze uit veiligheidsoverwegingen terugtrekken.
(02)Amit Bhaduri’s artikel over roofgroei ’ Predatori Growth ’ staat te lezen op de uitstekende website : Sanhati, Fighting neoliberalism in Bengal and beyond.

Alejandro Nadal is professor aan El Colegio de México, waar hij leiding geeft aan het Onderzoeksprogramma inzake Wetenschap, Technologie en Ontwikkeling. Hij schrijft wekelijks een column voor het Mexicaanse dagblad La Jornada.
Klik hier voor zijn website (met alle artikels die ook in La Jornada gepubliceerd worden).


De vertaling van dit artikel is van Koen Dille waarvoor wij hem hartelijk danken.

Spip-redacteur:   francis
 

Reageer op dit artikel

 
In- & Uitschrijven
Zand in de machine




Attac persberichten




Kalender
« Februari 2018 »
M D W D V Z Z
29 30 31 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 1 2 3 4
 
Trefwoorden
 
 Attac Vlaanderen  |  Statistieken  |  Privé-ruimte  |  Alle rubrieken  |  Alle documenten

Verwittiging - De gepubliceerde documenten weerspiegelen, tenzij anders vermeld, niet noodzakelijk het standpunt van Attac Vlaanderen. Zij zijn de standpunten van hun auteur(s) en eventueel van werkgroepen of andere organisaties. Dat de documenten hier gepubliceerd worden is omdat wij willen meegenieten van beschikbare ideeën en expertises om samen onze toekomst te heroveren en aan die andere mogelijke wereld te werken.

Logo Creative Commons
Alle teksten van deze site mogen gebruikt en gecopiëerd worden onder de voorwaarden van toepassing van de Creative Commons Licentie.