Attac logo
Associatief netwerk voor een Taks op financiële Transacties
en voor het Aansterken van de Civiele maatschappij
Beginpagina    Zand in de Machine    ZidM > 05/2014 - 06/2014    DE MENSEN ZIJN HET PROBLEEM  
| thema: duurzame ontwikkeling  |
 

DE MENSEN ZIJN HET PROBLEEM

> Frank Roels - gepubliceerd op 25 juni 2014

De wereld worstelt met onoverzichtelijke problemen. Experten hebben slechts oplossingen voor één deelprobleem, bijvoorbeeld de hoge loonkosten. Andere specialisten weten wat te doen tegen de files. Ik ontwaar een gemeenschappelijke oorzaak van al deze vraagstukken: het zijn de mensen.

Lees verder...

Asielzoekers Wanneer mensen verdrinken voor de kust van Lampedusa vormt dat natuurlijk een probleem. Het blijft zich herhalen, ondanks de miljoenen investeringen van Frontex om onze grenzen te beschermen. Maar indien ze het vaste land bereiken, beginnen de problemen nog maar: wie vangt ze op, waar zullen die armoezaaiers naartoe gaan? Toch niet naar ons land; wij kunnen niet de ganse wereld redden. Mensen zonder papieren, of met papieren maar met een valse naam of geboortedatum, we kennen de verhalen. Na jaren procederen, terwijl ze leven op onze kosten, worden ze uitgewezen, maar dan protesteren anderen weer. Het is nooit goed voor sommigen.

In ons land Zullen we dan eens kijken naar ons eigen volk? Een zwaard van Damocles hangt boven dit land: de vergrijzing. Vroeger stierven de mensen vroeger; nu, dankzij de welvaart en wetenschap, lijken ze niet te kunnen doodgaan. Wie kan dat probleem oplossen? Ofschoon niemand het ontkent, blijven structurele maatregelen uit. Specialisten zeggen dat meer mensen langer aan het werk moeten blijven. Maar daar botsen we op de torenhoge werkloosheid. De werklozen zijn toch wel een probleem zeker, daar moeten we niet over uitwijden. De politieke partijen hebben in hun dikke programma’s daar geen oplossing voor, want al jaren blijft het aantal onveranderd, of stijgt zelf, ondanks de begeleiding naar werk door VDAB e.d. Liefst zouden de verantwoordelijken willen dat erover gezwegen wordt. Wist u dat “chômage” tegenwoordig vertaald wordt als “bijstand”? Wat denkt u van de leefloners? Dat zijn langdurige werklozen die geschorst zijn, omdat ze zich werkonwillig getoond hebben, of niet een gepast CV hebben. Zijn dat ideale situaties? Ons doel zou toch moeten zijn deze toestanden af te schaffen, maar hoe? Alleenstaande moeders, lezen we in de krant. Het is zeer duidelijk dat hier traditionele waarden zoals het huwelijk, niet gerespecteerd werden – door deze mensen zelf.

Oudere werknemers die willen stoppen, of weggestructureerd worden, zijn ook een probleem. Ze zouden wel allemaal een pensioen willen, maar wie gaat dat betalen? Even lastig zijn die oudere werknemers die juist niet willen stoppen, om financiële redenen (!), of omdat ze gaarne werken. Ze bezetten de zeldzame plaatsen waar de volgende generatie carriere zou kunnen maken. Wat met de zieken en ouderlingen in de verzorgingstehuizen? Daar worden we ook niet vrolijk van, toch? Alzheimer, kanker…te afschrikwekkend op allemaal op te noemen. Bovendien worden al die zieken onbetaalbaar door de paar gezonden die de sociale bijdragen betalen. De ziekenzorg moet goedkoper, maar wie durft die waarheid aan de zieken vertellen? Onze minister van Financiën wordt becritizeerd in de lezersrubriek van mijn krant, omdat hij de taksen op tabak niet verdubbeld heeft. Maar het zijn toch wel de rokers die longkanker veroorzaken, niet de minister. Iedereen heeft nu de mond vol van de tsunami van obesitas en diabetes die op ons afkomt. Zowaar schrijven sommigen dat toe aan McDonalds en de voedingsindustrie; maar het zijn wel de mensen die teveel eten. Het euphemisme “levensstijl” is newspeak om niet kar en paard te moeten noemen. Dan zijn er de wachtlijsten, in zowat alle sectoren van het maatschappelijk leven: allemaal mensen die een probleem vormen. Het zijn kinderen die geen inschrijving vinden in de school van hun keuze, de wachtenden op een sociale woning, op een kinderkribbe, op een tehuis voor een mens-met-beperking, de psychiatrisch geïnterneerden die nu in gevangenissen zitten, de echte misdadigers waarvoor geen plaats is, de cipiers die voortdurend staken. Ja, over stakers valt veel te zeggen. We kunnen ze missen als kiespijn. Onaangekondigd geen trein of bus: deze mensen zijn een echt probleem.

De mensen die wel werken Zelfs de weinige mensen die wèl aan ‘t werk zijn, vormen een probleem. Want ze willen meer verdienen, en dat geld wordt dan weer opgeëist door hun werkgevers en aandeelhouders: een onmogelijke patstelling. De return on investment kan verbeterd worden door minder mensen in te huren. De ideale toestand voor een bedrijf met winstoogmerk, is: geen werknemers meer, alleen nog bedrijfsleiders. Wist u dat elke arbeider van Audi Brussel jaarlijks gemiddeld 47,??? auto’s produceert? Dat is al heel wat; maar het kan nog beter. Dankzij de duizelingwekkende IT mogelijkheden en artificiële intelligentie is de onderneming zonder personeel niet meer vèr af. Er zouden dan ook geen vakbonden meer nodig zijn. Dat laatste zou dan al één probleem oplossen. Blijven nog de consumenten. Voortdurend hebben ze kritiek op de produkten en de prijzen. Ondernemers worden geterroriseerd door campagnes en undercover agenten van Testaankoop e.d. Wie een bedrijf wil oprichten of grote werken uitvoeren, is overgeleverd aan de grillen van de omwonenden en actiegroepen. Geen viaduct, geen windmolen op zee, geen winkelcentrum, of ze stappen naar de Raad van State of eisen een referendum. Dit soort mensen lééft van de het scheppen van problemen.

De kiezers/burgers zijn het probleem. Zovèr als Bertold Brecht gaat men vandaag niet meer; hij liet de regering zeggen: we hebben de verkiezingen verloren; we moeten een andere bevolking hebben”. Herman Goebbels en zijn PropagandaAbteilung, nadien Ministerium, hebben dit met groot succes toegepast. Ze hebben Het Volk kunnen overtuigen van nieuwe nationale waarden waaronder eeuwige trouw aan de Leider. De hedendaagse Europese leiders weten ook, dat een kritisch kiezerspubliek een probleem vormt: ze zouden kunnen protesteren tegen onpopulaire maatregelen Herman Van Rompuy: “‘In de laatste jaren kwam ik danig onder de indruk van de moed die regeringen opbrachten, van hun bereidheid om zwaar onpopulaire maatregelen te nemen in tijden van toenemend populisme… Ze kozen niet de weg van de demagogen of lafaards, maar ze verkondigden moedig de waarheid en ze verdedigden moeilijke maatregelen in het belang van hun land en de eurozone’ (uit zijn laatste boek: “Europa in de storm”). Jean-Claude Juncker, de spitzenkandidaat van de conservatieven in het Europees Parlement voor het nieuwe voorzitterschap van de Commissie, staat bekend om menige andere “witzen”, zoals: “We weten allen wat we moeten doen, maar we weten niet hoe we kunnen herkozen worden eens we het gedaan hebben” . Hiervan maakte Bruno Tobback (als minister in 2007) een parafrase: “Ik ken de oplossingen voor het klimaatprobleem. Alleen weet ik niet hoe ik daarna nog herverkozen raak”. Het is dus geen uitvinding van mij, dat de kiezers het probleem vormen. Dat wordt nog maar eens bevestigd door de recente uitslagen in België. In plaats van slechts één partij overtuigend de meerderheid te bezorgen, deden de kiezers een hele reeks partijen stemmen winnen, en ook zetels. En de partijen die verloren hebben (de socialisten) kunnen nog steeds mee regeren! Het is duidelijk dat de kiezer zijn huiswerk niet gemaakt had. Een herstemming zou niet onlogisch zijn, er zijn immers precedenten toen de referenda over de zogenaamde Europese grondwet niet de juiste uitslag opleverden.

In de wereld Totnogtoe had ik het alleen over ons eigen land, Vlaanderen dus. Maar zodra we de grens oversteken, wordt het steeds duidelijker dat de mensen het probleem vormen. Neem Brussel: een groter wespennest kan men zich toch niet voorstellen? Meer dan 100 nationaliteiten, die elkaar niet verstaan. Massale jeugdwerkloosheid van gasten die gewoon zijn weggebleven uit school. Kalachnikoffs te koop op elke hoek. En ‘s nachts en ‘s morgensvroeg het onvermijdelijk lawaai van de opstijgende boeiings en airbussen. We slaan Wallonië over waarvan iedere lezer van de kwaliteitspers weet dat er een totaal andere soort cultuur heerst (socialisten al generaties aan de macht en nog steeds aan het infuus!). Denkt u ook niet, dat in Griekenland, Spanje, Portugal, Italië de mensen het echte probleem vormen? Ze werken noch consumeren, en toch verzetten ze zich tegen de maatregelen die Herman Van Rompuy zo nodig vindt. Waar is de tijd dat deze naties heersten over zee en land, en de grootste culturen en rijkdommen verspreidden (Athene, Sparta, Troje, Rome, Cicero, Vasco da Gama, Christophe Colombus, Hernan Cortez e.a.) ! Begeven we ons buiten Europa, dan wordt het beeld nog somberder. Mensen zonder drinkwater in de woestijn, stervende babies, krijgsheren die vrouwen terroriseren, ethnische zuiveringen, corrupte regeringen, militaire staatsgrepen, scherpschutters die op de betogers schieten…Over Syrië, Afghanistan, Irak, Oekraine durf ik zelf niets zeggen: wie begrijpt waarom deze mensen elkaar blijven uitmoorden en verkrachten? De occasionele doden in Palestina zijn daarbij verwaarloosbaar. Dat de 1,4 miljard Chinezen een groot probleem vormen, weet u zelf ook wel. Stel u voor dat ze allemaal een Mercedes of BMW zouden willen! Goed voor die bedrijven, maar hier gaan de Lage Landen wel overstromen tengevolge van de CO2 uitstoot en opwarming van de aarde. De verstikkende fog in Bejing die vandaag reeds de bewoners vergiftigt, bewijst dat ze met véél te véél zijn. En in zwart Afrika hebben de mensen nog meer kinderen, elk van deze schept een nieuw probleem.

De mensen zijn de alomtegenwoordige oorzaak van de problemen. Hoe dit oplossen? Ik voel mij hier niet bevoegd. Ook ik wil neutraal blijven, zoals topeconoom Geert Noels op televisie zei; ik stel enkel de vraag en licht de beleidsmakers voor. Zoveel is zeker: de crisis die al meerdere jaren aansleept, is onvoldoende gebleken om de problemen aan te pakken die door de mensen veroorzaakt worden. Er moeten dus structurele maatregelen komen, hoe pijnlijk en onpopulair ze ook zijn.


Spip-redacteur:   jurgen
 

Reageer op dit artikel

 
In- & Uitschrijven
Zand in de machine




Attac persberichten




Kalender
« Februari 2018 »
M D W D V Z Z
29 30 31 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 1 2 3 4
 
Trefwoorden
 
 Attac Vlaanderen  |  Statistieken  |  Privé-ruimte  |  Alle rubrieken  |  Alle documenten

Verwittiging - De gepubliceerde documenten weerspiegelen, tenzij anders vermeld, niet noodzakelijk het standpunt van Attac Vlaanderen. Zij zijn de standpunten van hun auteur(s) en eventueel van werkgroepen of andere organisaties. Dat de documenten hier gepubliceerd worden is omdat wij willen meegenieten van beschikbare ideeën en expertises om samen onze toekomst te heroveren en aan die andere mogelijke wereld te werken.

Logo Creative Commons
Alle teksten van deze site mogen gebruikt en gecopiëerd worden onder de voorwaarden van toepassing van de Creative Commons Licentie.