Attac logo
Associatief netwerk voor een Taks op financiële Transacties
en voor het Aansterken van de Civiele maatschappij
Beginpagina    Diogenes van Gent    Demokratie is geen diktatuur van de meerderheid.  
| auteurs: Diogenes  | | thema: vakbonden  |
 

Demokratie is geen diktatuur van de meerderheid.

> Diogenes van Gent - gepubliceerd op 8 november 2014

De reakties van rechtse politici en journalisten op de aangekondigde vakbondsakties tegen de neoliberale hervormingen van de rechtse federale regering bewijzen, wat ik al lang wist, dat voor de rechterzijde het verschil tussen een diktatuur en een demokratie erin bestaat dat in een demokratie de bevolking haar bazen mag kiezen en in een diktatuur niet.
JPEG

Lees verder...

Zoals vroeger in de kristelijke wereld geloofd werd dat alle heersers gewild waren door de almachtige en alwetende god van de kristenen, wordt vandaag verkondigd dat het volk onfeilbaar is, wanneer het zijn bazen kiest, en dat iedereen zich daarom zonder verzet moet neerleggen bij al hun beslissingen, zelfs wanneer die schendingen inhouden van fundamentele mensenrechten.

Op 30 januari 1933 had Duitsland een nieuwe Reichskanzler. Het onfeilbare Duitse volk had een nieuwe Reichstag gekozen en de rechtse partijen hadden daarna een koalitieregering gevormd, die geleid werd door de leider van de grootste partij, de NSDAP, die ongeveer een derde van de stemmen gekregen had. De verkiezingen en de aanstelling van Reichskanzler Adolf Hitler waren volledig volgens de demokratische regels verlopen. Volgens onze huidige rechtse politici en journalisten was verzet tegen het aan de macht komen van Hitler dus ontoelaatbaar, omdat het in strijd zou geweest zijn met de regels van de demokratie, hoewel iedereen kon weten wat hij van plan was te doen.

Eens aan de macht heeft Hitler de demokratie vrij vlug afgeschaft, maar toen was het te laat voor verzet. Er zijn overigens heel wat aanwijzingen dat de Führer de steun had van de onfeilbare meerderheid van de Duitse bevolking tot het duidelijk werd dat hij de oorlog ging verliezen en dat was pas na de nederlaag van het Duitse leger in Stalingrad, tien jaar nadat hij op een demokratische manier aan de macht gekomen was.

Dit Duitse voorbeeld is slechts een van de vele, die bewijzen dat het niet volstaat alle mensen te laten deelnemen aan vrije verkiezingen, opdat iedereen zou kunnen genieten van alle politieke en sociale mensenrechten en iedereen dezelfde rechten en plichten zou hebben. Dat is ook volkomen logisch, want niet alle kiezers zijn van mening dat alle mensen gelijkwaardig zijn. Wie ervan uitgaat dat hij meer rechten en minder plichten heeft dan de anderen en dat belastingontduiking geoorloofd is, zal stemmen voor politici, van wie hij aanneemt dat ze er ook zo over denken.

Om die reden bieden vrije verkiezingen geen waarborg dat alle mensen zonder onderscheid zullen kunnen genieten van wat men sinds de Franse Revolutie de Rechten van de Mens noemt, en dus is het de vraag waarom verzet tegen een regering, die sommige van deze rechten schendt, wel geoorloofd zou zijn in een land, waar geen vrije verkiezingen bestaan, en niet in een land, waar die er wel zijn en de meerderheid van de bevolking zich tijdens verkiezingen uitgesproken heeft voor het ontzeggen van fundamentele rechten aan een deel van de bevolking. Heeft de meerderheid misschien het recht de minderheid te verdrukken?

Er was grote vreugde in het Westen over wat men hier de "Arabische lente" noemde. Als men de eigen geschiedenis beter gekend had, zou er minder geestdrift geweest zijn. Zo wonnen de moslimbroeders de vrije Egyptische verkiezingen, waarna ze begonnen hun opvattingen op te leggen aan anderen. De meerderheid meende de minderheid te mogen verdrukken en de enige mogelijkheid om daar een einde aan te stellen, was een staatsgreep van het leger, waardoor de vroegere toestand hersteld werd, zij het dan met een andere president.

In Europa is het in de 19de eeuw niet anders geweest. Neem nu de revolutie van 1848 in Frankrijk. Vrije verkiezingen hebben er uiteindelijk toe geleid dat vier jaar later een nieuwe keizer aan de macht kwam. In 1870 werd dan opnieuw de republiek uitgeroepen, maar het volk stemde rechts, de linkse Commune van Parijs werd bloedig onderdrukt en tien jaar lang had Frankrijk een rechtse regering. Net als nu in Egypte heeft de meerderheid in Frankrijk destijds gestemd voor het behoud van de bestaande onderdrukkende samenleving. In Frankrijk was dat onder invloed van het katolieke geloof, in Egypte van de islam.

Vlaanderen is een ander voorbeeld. Tot zowat een halve eeuw geleden was het hier in feite een klerikale diktatuur. De meerderheid van de Vlamingen stemde voor de katolieke partij, die in de meeste gemeenten de absolute meerderheid had. Iedereen werd geacht zich te gedragen overeenkomstig de kristelijke moraal en geboden, zeker op seksueel vlak. Enkel omdat in Wallonië en Brussel de katolieken niet de meerderheid hadden, konden er in het Belgisch parlement soms wetten gestemd worden, die de rechten van andersdenkenden eerbiedigden.

De meerderheid van de Vlamingen stemde uit vrije wil voor de katolieke partij, die zich vanaf 1945 CVP noemde, maar dat was dan wel de vrijheid van mensen, die van de geboorte tot het graf geen andere klok konden horen luiden dan die van de katolieke kerk. Elke zondag hoorden ze de sermoenen van de pastoors, de kinderen werden naar katolieke scholen gestuurd, waar ze eenzijdig voorgelicht werden, en boeken van wie geen trouwe katoliek was, werden des duivels genoemd en mochten niet gelezen woorden door katolieken. En dat soort eenzijdig geïnformeerde mensen gaf dan tijdens vrije verkiezingen de macht aan katolieke politici.

De kerk en zeker de Vlaamse heeft intussen de Rechten van de Mens erkend, maar de voorbije jaren is er in Vlaanderen een andere meerderheid ontstaan, die van de neoliberale egoïsten. Dankzij het internet is het nu veel gemakkelijker dan vroeger om zich te informeren, maar het vraagt wel een inspanning, die velen niet doen, en daarom geloven veel mensen klakkeloos de neoliberale praat, die ze overal en overvloedig opvangen, ook in de schijnbaar onschuldige reklame voor steeds nieuwe produkten, die iedereen zou nodig hebben voor zijn geluk. In de tijd van het katolieke Vlaanderen werd ook nog over naastenliefde gesproken. Nu wordt het egoïsme gepropageerd, al vermijden de neoliberalen het gebruik van dat woord. Ze hebben het over presteren en hard werken en over armen en werklozen, die zelf schuld hebben aan hun ellende. Iedereen kan volgens de neoliberale propaganda best voor zichzelf zorgen. Als je zo iets gaat geloven, omdat je het dagelijks hoort, word je een egoïst.

De meerderheid van de Vlamingen weet niet dat de als noodzakelijk voorgestelde groei van de ekonomie en de daarmee gepaard gaande ongebreidelde konsumptie een toenemende opwarming van de aarde zal veroorzaken, wat uiteindelijk tot een ongekende katastrofe zal leiden voor de mens. Onbewust van het gevaar dat ons wacht, hebben ze gestemd voor rechtse partijen, in de hoop dat die er dankzij wat harde maatregelen gaan voor zorgen dat de konsumptiemaatschappij blijft bestaan en dat ze steeds meer zullen kunnen konsumeren, mits harder te werken.

Waar de rechtse regeringen mee bezig zijn, is de geleidelijke vernietiging van de sociale rechten en de verzorgingsstaat. Als een diktator zo iets zou doen, zouden onze rechtse politici en journalisten verzet waarschijnlijk geoorloofd vinden, zelfs indien het tot geweld zou leiden, zoals tijdens de "Arabische lente", waar ze toen zo geestdriftig over praatten, maar als de door een slecht geïnformeerde meerderheid tijdens vrije verkiezingen gekozen bazen dat doen, noemen ze verzet ondemokratisch, ook als het gaat om vooraf aangekondigde stakingen, waarbij de vakbonden alle geweld trachten te vermijden.


Spip-redacteur:   jurgen
 

Reageer op dit artikel

 
In- & Uitschrijven
Zand in de machine




Attac persberichten




Kalender
« Mei 2017 »
M D W D V Z Z
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31 1 2 3 4
 
Trefwoorden
 
 Attac Vlaanderen  |  Statistieken  |  Privé-ruimte  |  Alle rubrieken  |  Alle documenten

Verwittiging - De gepubliceerde documenten weerspiegelen, tenzij anders vermeld, niet noodzakelijk het standpunt van Attac Vlaanderen. Zij zijn de standpunten van hun auteur(s) en eventueel van werkgroepen of andere organisaties. Dat de documenten hier gepubliceerd worden is omdat wij willen meegenieten van beschikbare ideeën en expertises om samen onze toekomst te heroveren en aan die andere mogelijke wereld te werken.

Logo Creative Commons
Alle teksten van deze site mogen gebruikt en gecopiëerd worden onder de voorwaarden van toepassing van de Creative Commons Licentie.