Attac logo
Associatief netwerk voor een Taks op financiële Transacties
en voor het Aansterken van de Civiele maatschappij
Beginpagina    Diogenes van Gent    Het niet zo ongewone geweld van 6 november.  
| auteurs: Diogenes  | | thema: neo-liberalisme , vakbonden  |
 

Het niet zo ongewone geweld van 6 november.

> Diogenes van Gent - gepubliceerd op 15 november 2014

Leider Bart De Wever is historikus. Het kan hem dus onmogelijk onbekend zijn dat er niets ongewoons is aan gevechten tussen ordehandhavers en betogers, zoals die op het einde van de grote vakbondsbetoging van 6 november. Dergelijke gebeurtenissen doen zich met de regelmaat van de klok voor sinds de mensheid sociale konflikten kent en dat is al veel langer dan het kapitalisme bestaat.
JPEG

Lees verder...

Leider Bart De Wever zal ook wel weten dat belangrijke politieke en sociale hervormingen in het verleden altijd gepaard gegaan zijn met geweld, omdat wie de macht had, niet bereid was die zo maar af te staan en alleen boog voor geweld of minstens voor een dreiging met geweld.

Het is altijd hetzelfde. De verdrukten en uitgebuiten ondergaan lijdzaam hun lot, omdat ze geloven dat het zo hoort of dat er toch niets aan te doen is en ook uit vrees voor repressie, maar soms wordt het hen te machtig en komen ze in opstand. Dat begint meestal tamelijk vreedzaam, maar het eskaleert door de brutale reaktie van de heersers.

Er zijn drie vormen van maatschappelijk geweld. Eerst is er het geweld, dat mensen dwingt te leven naar de wil van hun heersers. Wie zich niet schikt, wordt op een of andere manier gestraft. Dat gaat van sociale uitsluiting over opsluiting in een gevangenis tot de doodstraf. Vervolgens is er het geweld van de verdrukten, die in opstand komen tegen uitbuiting, verdrukking en onrecht. Tenslotte is er het repressieve geweld van de heersers, die de bestaande orde tot elke prijs willen behouden en dat laatste geweld is over het algemeen het ergste.

Wanneer mensen boos worden over wat hen aangedaan wordt, kan hun woede tot geweld leiden, waarbij ze zichzelf niet meer onder kontrole hebben, en dan doen ze dingen, die ze niet zouden gedaan hebben, indien ze zich hadden kunnen beheersen. Zo iets gebeurt soms tijdens stakingen en betogingen en vermoedelijk is dat ook het geval geweest op 6 november in Brussel.

Leider Bart De Wever zal er zich vanzelfsprekend voor hoeden dat in het openbaar te zeggen. Als hij dat zou doen, zou meteen de vraag gesteld worden welke reden sommige betogers op 6 november dan wel hadden om zo boos te zijn dat ze gewelddadig werden. Die reden is er natuurlijk, zeker voor de havenarbeiders, die niet alleen zoals iedereen het slachtoffer zullen zijn van het beleid van de rechtse regeringen, maar bovendien moeten vrezen voor de pogingen van de EU om hun statuut af te schaffen.

In België was het meer dan dertig jaar geleden dat er nog even zware rellen geweest zijn als die van de 6de november. Misschien is dat wel de reden, waarom de rechtse Vlaamse en federale regeringen het aangedurfd hebben met het meest rechtse programma sinds de Tweede Wereldoorlog voor de dag te komen. Ze verwachtten immers weinig weerstand na de jarenlange neoliberale propaganda, die elk sociaal verzet voorgesteld heeft als schadelijk voor de samenleving en niet meer van deze tijd.

Het ging daarbij al lang niet meer over gevechten tijdens stakingen en betogingen, maar over de stakingen zelf, waarbij de bevolking werd opgehitst tegen de stakers. Het beste voorbeeld was de jarenlange hetze tegen stakend spoorwegpersoneel.

De neoliberale heilsleer verkondigt dat iedereen zo hard mogelijk moet werken om zoveel mogelijk te kunnen konsumeren en stakingen van de anderen hinderen ons harde werken en onze grote konsumptie. Iedereen wordt geacht te leven als een egoïst door alleen aan zichzelf te denken en dus mogen de anderen niet staken, wanneer wij ook maar de minste hinder van hun staking zouden ondervinden.

Die neoliberale propaganda heeft zijn doel niet gemist, zeker in Vlaanderen, maar het sukses van de betoging van 6 november en de hevige rellen tonen aan dat alle weerstand tegen de neoliberale uitbuiting nog niet gebroken is en dat alles mogelijk blijft.

Leider Bart De Wever heeft intussen aangekondigd dat hij in de stad, die hij op de socialisten veroverd heeft, niet zal dulden, wat in Brussel met een PS-burgemeester gebeurd is. Dat is zeer handig van hem. Als tijdens de betoging van 24 november zware incidenten uitblijven, kan hij zeggen dat het dankzij hem rustig gebleven is, ook al zou dat de verdienste zijn van de vakbonden, die er zouden in geslaagd zijn de havenarbeiders in te tomen. Als het mede door zijn provocerende verklaringen even erg zou worden als in Brussel, zou hij een nieuw sermoen kunnen houden over het gebrek aan verantwoordelijkheidszin van de vakbonden. In beide gevallen zal hij door de rechtse pers uitgeroepen worden tot winnaar.


Spip-redacteur:   jurgen
 

Reageer op dit artikel

 
In- & Uitschrijven
Zand in de machine




Attac persberichten




Kalender
« September 2017 »
M D W D V Z Z
28 29 30 31 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 1
 
Trefwoorden
 
 Attac Vlaanderen  |  Statistieken  |  Privé-ruimte  |  Alle rubrieken  |  Alle documenten

Verwittiging - De gepubliceerde documenten weerspiegelen, tenzij anders vermeld, niet noodzakelijk het standpunt van Attac Vlaanderen. Zij zijn de standpunten van hun auteur(s) en eventueel van werkgroepen of andere organisaties. Dat de documenten hier gepubliceerd worden is omdat wij willen meegenieten van beschikbare ideeën en expertises om samen onze toekomst te heroveren en aan die andere mogelijke wereld te werken.

Logo Creative Commons
Alle teksten van deze site mogen gebruikt en gecopiëerd worden onder de voorwaarden van toepassing van de Creative Commons Licentie.