Attac logo
Associatief netwerk voor een Taks op financiële Transacties
en voor het Aansterken van de Civiele maatschappij
Beginpagina    Diogenes van Gent    Een halve waarheid van Leider Bart De Wever.  
| thema: armoede , vlaanderen  |
 

Een halve waarheid van Leider Bart De Wever.

> Diogenes van Gent - gepubliceerd op 5 juni 2015

Leider Bart De Wever verkondigt dat een beperking van de werkloosheidsuitkeringen in de tijd er zal toe leiden dat meer werklozen werk vinden, omdat ze dan harder naar werk zullen zoeken.
Hij staat niet alleen met die bewering. Al sinds de invoering van de werkloosheidsuitkeringen, beweert de hele rechterzijde dat ze het aantal werklozen doen toenemen, omdat ze een hangmat zijn voor luiaards en profiteurs. Ook de teorie van de aktieve welvaartstaat van Frank Vandenbroucke, de SPA-kollaborateur met het neoliberalisme, ging daar impliciet van uit, en stelde daarom dat de werklozen "geaktiveerd" moesten worden. Sindsdien is de "aktivering" voortdurend harder geworden.
JPEG

Lees verder...

De werkloosheidsuitkeringen zijn in het kader van de sociale zekerheid ingevoerd om aan mensen, die hun werk kwijt geraakt waren zonder daar zelf schuld aan te hebben, een inkomen te bezorgen tot ze opnieuw werk hadden. Van de werklozen werd wel verwacht dat ze naar werk zouden zoeken en elke hen aangeboden passende betrekking aanvaarden.

Mensen hebben steeds een reden voor hun handelen. Als dus, zoals Leider Bart De Wever beweert, werklozen dankzij hun uitkering minder inspanningen doen om werk te vinden, dan hebben ze daar redenen voor. Leider Bart De Wever hoedt er zich wel voor te zeggen welke die redenen zijn. Ik vermoed dat hij ze verzwijgt, omdat ze het kapitalisme en wat hij onze beschaving noemt, in een zeer slecht daglicht stellen. Het is natuurlijk ook niet uitgesloten dat zijn geloof in het grote neoliberale verhaal zijn denken zo erg benevelt dat hij geen waarheden wil zien, die niet positief zijn voor de Nieuwe Neoliberale Orde.

Als historikus zou Leider Bart De Wever moeten weten dat de mens gedurende heel de geschiedenis gewerkt heeft om in leven te blijven, om zich te kunnen voeden en om zich te beschermen tegen de gevaren van de natuur en van andere levende wezens, maar ook omdat hij werken aangenaam vindt, omdat hij genoegen beleeft aan zijn arbeid en de resultaten daarvan.

Dat laatste is een groot probleem in een kapitalistische ekonomie. De logika van het kapitalisme vereist dat een werknemer zoveel mogelijk presteert voor een zo laag mogelijk loon en dat heeft voor gevolg dat werken in het kapitalisme vaak allesbehalve aangenaam is en tot uitputting en ziekte kan leiden. Soms worden werknemers door hun werkgever verplicht dingen te doen, die ze immoreel vinden. Weliswaar heeft de langdurige en moeilijke strijd van de arbeiders en hun organisaties er uiteindelijk toe geleid dat er wetten gekomen zijn, die paal en perk gesteld hebben aan de ergste uitbuiting, maar die wetten worden regelmatig met de voeten getreden, vooral in bedrijven, waar de vakbonden weinig leden hebben, en de sociale inspektie beschikt niet over voldoende middelen om zulke wetsovertredingen uit te roeien. Die waarheid verzwijgt Leider Bart De Wever in alle talen, ook in zijn geliefd Latijn.

Met zijn uitkering kan een werkloze een tijd standhouden zonder werk. Hoelang hem dat mogelijk is, hangt af van zijn persoonlijke omstandigheden. De werkloosheidsuitkeringen zijn echter nooit zo hoog geweest dat iemand het er zijn hele leven zou kunnen mee doen, zonder over andere inkomsten te beschikken. Maar heel wat werklozen kunnen, zeker in het begin van hun werkloosheid, kieskeurig zijn door niet om ’t even welke job te aanvaarden, ook al is die volgens de bestaande reglementering passend voor hen.

Die vrijheid om dankzij een langere periode van werkloosheid mogelijk een betere, minder stresserende en moreel meer aanvaardbare job te vinden, zou uiteraard aan banden gelegd worden door een vermindering van de werkloosheidsuitkeringen en een beperking ervan in de tijd. Werklozen zouden dan vlugger verplicht zijn ook te solliciteren voor slechte jobs. Zonder vervangingsinkomen zou een werkloze verplicht zijn zonder getreuzel om ’t even welk werk te aanvaarden.

Leider Bart De Wever spreekt dus ongetwijfeld de waarheid, wanneer hij zegt dat werklozen harder naar werk zouden zoeken, wanneer hun uitkering in de tijd beperkt zou worden, maar hij verzwijgt een ander en niet onbelangrijk deel van de waarheid, namelijk dat de werklozen dan sneller verplicht zouden zijn mensonwaardig en immoreel werk te aanvaarden en dat er dan wel minder uitkeringsgerechtigde werklozen zouden zijn, wat echter niet noodzakelijk zou betekenen dat het aantal mensen, die geen werk hebben, ook lager zou zijn.

Er komen jobs bij, wanneer werkgevers meer werknemers nodig hebben, maar werkgevers hebben niet meer werknemers nodig, omdat ze meer sollicitatiebrieven ontvangen. Ze hebben meer werknemers nodig, wanneer hun produktie gevoelig toeneemt.

Wanneer door de beperking van de werkloosheidsuitkeringen in de tijd werklozen verplicht zouden zijn te werken tegen lagere lonen, zouden de produktiekosten dalen, maar daarom is er nog geen zekerheid dat de produktie zou stijgen, want wanneer de werknemers minder verdienen, hebben ze minder geld om produkten te kopen.

Een beperking van de werkloosheidsuitkeringen en de lagere lonen, die daar het gevolg van zouden kunnen zijn, zouden wel een stijging van de produktie mogelijk maken, wanneer de uitvoer van de goedkoper geworden produkten zou toenemen, maar aan die groei zou een einde kunnen komen, indien ook in andere landen de lonen naar omlaag zouden gaan. Dan zou de uitvoer opnieuw dalen en dus ook de produktie voor de uitvoer en dan zou het aantal werklozen weer toenemen, ondanks de beperking van de werkloosheidsuitkeringen in de tijd.

Een stijging van de produktie geeft bovendien geen enkele zekerheid dat de werkloosheid zou dalen, want door de toenemende automatisering kan hetzelfde aantal produkten geproduceerd worden met steeds minder arbeiders en die automatisering heeft nu ook de dienstensektor bereikt. Komputers doen daar steeds meer werk, dat tot voor kort door werknemers gedaan werd.

Als je geen werk vindt dat je de nodige arbeidsvreugde bezorgt, is het niet onlogisch dat je liever wat langer werkloos blijft, zeker als je je niets aantrekt van de smerige hetze van Leider Bart De Wever en zijn neoliberale kudde tegen de werklozen, en als je niet gelooft dat de mens van nature uit een monsterlijk konsumptiebeest is, dat nooit genoeg heeft. Als je dan op enkele jaren van je pensioen staat, is het zelfs mogelijk dat je het tot je 65ste kan uithouden met enkel je werklozensteun. Dat impliceert wel dat je je hele leven gewerkt hebt, dat je gezorgd hebt voor een eigen woning en dat je geen kinderen hebt, die nog moeten afstuderen. Met heel wat oudere werklozen is dat het geval.

Oudere werklozen hebben nauwelijks kans om behoorlijk werk te vinden, zolang de werkgevers jongeren kunnen in dienst te nemen. want over het algemeen zijn die voor een bedrijf geschikter dan ouderen. Ouderen hebben maar een voordeel, namelijk hun ervaring, maar dat geldt vooral voor intellektuele beroepen en dus voor een kleine minderheid van de oudere werklozen. Dat werkgevers liever geen ouderen in dienst nemen, is dus zeker geen uiting van afkeer voor oudere mensen, maar een bewijs dat ze hun bedrijf goed beheren. Een werkgever, die liever jonge werknemers aanwerft dan oude, heeft gelijk. Ook die waarheid verzwijgt Leider Bart De Wever, hoewel hij zich opwerpt als de grote vriend van de Vlaamse bedrijfsleiders.

De vorige regeringen met socialisten hielden rekening met die realiteit. Oudere werklozen, die minstens twintig jaar gewerkt hadden, kregen een anciënniteitstoelage bij hun werklozensteun, die het hen gemakkelijker maakte het zonder werk uit te houden tot aan hun pensioen. Ze konden bovendien vrijstelling krijgen van de verplichting om werk te zoeken, wat meebracht dat de VDAB hen geen jobs meer aanbood. Ze hoefden dus niet meer te werken.

Zo iets is een gruwel voor de neoliberale bewonderaars van het kapitalisme, want het houdt de erkenning in dat het kapitalisme niet in staat is iedereen werk te geven. Het is dan ook logisch dat de rechtse federale regering er komaf mee gemaakt heeft. Nieuwe oudere werklozen krijgen geen anciënniteitstoelage meer en zullen door de VDAB opgeroepen worden om te komen bewijzen dat ze voldoende bezig zijn met het zoeken naar werk dat er niet is.

De geleidelijke afschaffing van de anciënniteitstoeslag is een besparing op de rug van van mensen, die hun hele leven gewerkt hebben en voor wie er nu geen werk meer is. Daarbij komt nog de besparing door sankties tegen oudere werklozen, die naar de mening van een ambtenaar van de VDAB niet genoeg tijd verliezen met het zoeken naar onbestaand werk. De werkgevers wordt het er gemakkelijker mee gemaakt om druk uit te oefenen op jonge werknemers om niet te veeleisend te zijn. Ze kunnen er nu mee dreigen oudere werklozen in dienst te nemen, ook al voelen ze daar niet veel voor.

Oudere werklozen een brugpensioen of een anciënniteitstoelage geven was een uiting van solidariteit. De ouderen konden daardoor plaats maken voor jongeren, die de jobs harder nodig hadden dan zij. Maar voor Leider Bart De Wever en de andere neoliberalen is solidariteit een vies woord. Zij willen konkurrentie. Voor Leider Bart De Wever en de andere neoliberalen moeten alle mensen konkurrenten worden. Een oudere werkloze die kan leven zonder nog te werken voor een baas, moet voor het bekomen van een job konkurreren met jongeren en met andere oudere werklozen die wel werk nodig hebben.

Mensen verplichten tijd en geld te besteden aan het schrijven van een groot aantal sollicitatiebrieven, hoewel het overduidelijk is dat die tot niets zullen dienen, en hen doen leven met de angst voor de verhoren bij de VDAB, is een pesterij. Nu heeft pesten altijd bestaan, maar in ons beschaafde land wordt het tegenwoordig bestreden, tenminste wanneer het uitgaat van kinderen of op het werk gebeurt, want het pesten van werklozen door onze ministers is niet bij wet verboden en kan dus ongestoord in volle openheid voortgaan, tot grote vreugde van Leider Bart De Wever.


Spip-redacteur:   jurgen
 

Reageer op dit artikel

 
In- & Uitschrijven
Zand in de machine




Attac persberichten




Kalender
« November 2017 »
M D W D V Z Z
30 31 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 1 2 3
 
Trefwoorden
 
 Attac Vlaanderen  |  Statistieken  |  Privé-ruimte  |  Alle rubrieken  |  Alle documenten

Verwittiging - De gepubliceerde documenten weerspiegelen, tenzij anders vermeld, niet noodzakelijk het standpunt van Attac Vlaanderen. Zij zijn de standpunten van hun auteur(s) en eventueel van werkgroepen of andere organisaties. Dat de documenten hier gepubliceerd worden is omdat wij willen meegenieten van beschikbare ideeën en expertises om samen onze toekomst te heroveren en aan die andere mogelijke wereld te werken.

Logo Creative Commons
Alle teksten van deze site mogen gebruikt en gecopiëerd worden onder de voorwaarden van toepassing van de Creative Commons Licentie.