Attac logo
Associatief netwerk voor een Taks op financiële Transacties
en voor het Aansterken van de Civiele maatschappij
Beginpagina    Notenkraker(s)    De linkerzijde wereldwijd: met vallen en opstaan  
| thema: europa  |
 

De linkerzijde wereldwijd: met vallen en opstaan

> Francine Mestrum (Global Social Justice) - gepubliceerd op 10 maart 2016

De overwinning van Syriza in Griekenland, de linkse regering in Portugal, het fantastisch succes van Podemos in Spanje, een nieuwe linkse voorzitter van de Labour partij in Groot-Brittannië, het verrassende succes van Bernie Sanders in de democratische voorverkiezingen in de VS … Het is veel te vroeg om een grondige analyse te maken van wat er feitelijk aan het gebeuren is, maar van één ding kunnen we zeker zijn: heel veel mensen, en vooral jongeren, willen iets anders, ze geloven niet langer in het neoliberale TINA-beleid, ze denken dat er té veel ongelijkheid in de wereld is, ze weten dat ze tot de 99 % behoren terwijl de overige 1 % alle belangrijke beslissingen neemt en géén belastingen betaalt. Ze weten dat ‘de elites’, het ‘establishment’, of ‘la casta’ enkel luisteren naar hen die ook betalen, de CEO’s van beleggingsfondsen, olie- en autobedrijven, de farma-industrie, de mijnbouwondernemingen.

Lees verder...

Illusies zijn wel uit den boze. Het is niet enkel de linkerzijde die de zorgen van gewone mensen vertolkt. Uiterst rechts is er minstens even goed in en spreekt over banen, vluchtelingen, pensioenen, woningen, enz. Donald Trump kan zeker niet vergeleken worden met Frankrijk’s Marine Le Pen of Holland’s Geert Wilders. Maar wat de rechtse partijen in Midden en West-Europa, zowel als sommige Republikeinse kandidaten in de VS gemeen hebben, is hun gemak om ‘gemakkelijke’ oplossingen voor te stellen voor complexe problemen: sluit de grenzen en bombardeer de indringers. Ze beweren dat een nationalistische politiek alle wonden kan helen, en bovendien rechtvaardige economieën en samenlevingen zal opleveren. Ze zitten totaal fout, maar dat zal men pas ontdekken als deze partijen ooit aan de macht komen. Er is nog een reden waarom we geen illusies mogen hebben. Er is een duidelijke vraag naar een links beleid vanwege vrij grote bevolkingsgroepen in Europa, maar de meeste linkse partijen kunnen die vraag niet beantwoorden. De sociaal-democratie heeft zichzelf ongeloofwaardig gemaakt door keer op keer het soberheidsbeleid te steunen en de verzorgingsstaten mee te helpen afbouwen. Radicaal links is verdeeld en wedijvert om de ideologische zuiverheid. Zowel Syriza als Bernie Sanders worden veroordeeld omdat ze niet ‘echt’ socialistisch zijn. Maar wat kan het betekenen om vandaag ‘socialistisch’ te zijn? Wat is het precies waar jonge mensen om vragen? Een staatsgeleide economie? Een ’andere’ en beter gereguleerde economie? Een beter sociaal beleid? Een schoon milieu? Rechtvaardige belastingen? Vrede? Het grote probleem van de linkerzijde is dat er nooit een ernstige analyse werd gemaakt na 1989. Het was makkelijk om het ‘sovjetsocialisme’ te veroordelen, maar blijkbaar was het véél te moeilijk om het socialisme opnieuw uit te vinden, om eigentijdse utopische doelstellingen te bepalen. Ondertussen zijn sommige linkse denkers zelfs begonnen met het verwerpen van ‘de moderniteit’ en van ‘humanisme’, alsof verschillende vormen van religieus fundamentalisme geen opgang aan het maken zijn. Ze klagen het sociaal beleid aan omdat het contrarevolutionair is, alsof het neoliberalisme niet bezig was met het afbouwen van alle structurele solidariteit. Als je zulke vrienden hebt, wie behoeft dan nog vijanden? De Europese Unie valt geleidelijk aan uit elkaar, maar wat de linkerzijde daarvan vindt, wat het alternatief kan zijn, dat weten we niet. Radicaal links is verdeeld en vecht voor plan A, plan B1, B2 of C. Het is volstrekt afwezig in het debat over de toekomst van de Europese integratie. Is er een toekomst die de hoop kan doen opleven? Misschien moeten we dit non-debat gewoon vergeten en kijken naar wat een geloofwaardig en charismatisch politicus echt kan doen wanneer hij/zij de kans krijgt. Er is een nieuwe ‘common sense’, een nieuw ‘gezond verstand’, een nieuwe ‘waarheid’ in de maak. De grote ongelijkheden zijn onaanvaardbaar, jonge mensen willen niet langer nog meer van hetzelfde … de consensus rond het neoliberalisme is aan het verwateren. Het is tijd voor iets nieuws. Het zal geen ‘socialisme’ zijn zoals we dat vroeger kenden, maar het zal een politiek zijn in dienst van de velen, met meer delen, met commons (het gemeen), met een perspectief op een betere wereld met vrede. We moeten hopen dat de Donald Trumps van deze wereld geen kans krijgen om deze hoopvolle ontwikkelingen te verstoren. Het nieuwe denken is begonnen, de oude tegenstellingen worden irrelevant, wat telt is mondiale rechtvaardigheid. Want er is inderdaad een andere wereld mogelijk.


Spip-redacteur:   jurgen
 

Reageer op dit artikel

 
In- & Uitschrijven
Zand in de machine




Attac persberichten




Kalender
« Juli 2017 »
M D W D V Z Z
26 27 28 29 30 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31 1 2 3 4 5 6
 
Trefwoorden
 
 Attac Vlaanderen  |  Statistieken  |  Privé-ruimte  |  Alle rubrieken  |  Alle documenten

Verwittiging - De gepubliceerde documenten weerspiegelen, tenzij anders vermeld, niet noodzakelijk het standpunt van Attac Vlaanderen. Zij zijn de standpunten van hun auteur(s) en eventueel van werkgroepen of andere organisaties. Dat de documenten hier gepubliceerd worden is omdat wij willen meegenieten van beschikbare ideeën en expertises om samen onze toekomst te heroveren en aan die andere mogelijke wereld te werken.

Logo Creative Commons
Alle teksten van deze site mogen gebruikt en gecopiëerd worden onder de voorwaarden van toepassing van de Creative Commons Licentie.