Attac logo
Associatief netwerk voor een Taks op financiële Transacties
en voor het Aansterken van de Civiele maatschappij
Beginpagina    Diogenes van Gent    Kiezen tussen Le Pen en Fillon is kiezen tussen pest en cholera.  
| auteurs: Diogenes  | | thema: democratie , europa , extreem-rechts  |
 

Kiezen tussen Le Pen en Fillon is kiezen tussen pest en cholera.

> Diogenes van Gent - gepubliceerd op 27 januari 2017

Naar alle waarschijnlijkheid zullen de Fransen in 2017 tijdens de tweede ronde van de presidentsverkiezingen de keuze hebben tussen twee rechtse kandidaten. Dat zou dan al de derde keer zijn sinds het bestaan van de Vijfde Republiek.

De eerste keer was het in 1969, een jaar na de studentenrevolte en de grote algemene staking. De kandidaat van de traditionele socialistische partij, Gaston Defferre, die tot de rechtervleugel van de partij behoorde, had bij de eerste ronde amper 5 % van de stemmen gekregen. Tijdens de tweede ronde ging het tussen de gaullist Pompidou en de centrist Poher.
JPEG

Lees verder...

Defferre had zijn kiezers opgeroepen om voor Poher te stemmen. De kommunisten en uiterst links hadden opgeroepen om thuis te blijven, daar het volgens hen ging om de keuze tussen pest en cholera. Pompidou is president geworden.

In 2002 waren de kandidaten tijdens de tweede ronde de uittredende president Chirac, die beschouwd werd als gematigd rechts, en Jean-Marie Le Pen, voorzitter van het Front National. Daartoe aangespoord door alle linkse partijen, zijn de linkse Fransen toen massaal voor Chirac gaan stemmen, die daardoor zijn tweede ambtstermijn kon aanvatten.

Door het neoliberaal beleid van Hollande, die niet geaarzeld heeft het verzet van zijn eigen achterban en de stakingen en betogingen te trotseren om dat beleid door te drukken, is de kans klein dat een linkse kandidaat dit jaar de tweede ronde haalt. Het zal vermoedelijk gaan tussen Marine Le Pen en François Fillon.

Marine Le Pen, dochter van Jean-Marie, heeft haar vader opgevolgd aan het hoofd van het Front National. Fillon is de kandidaat van Les Républicains, de rechtse partij, die in 1958 bij het ontstaan van de Vijfde Republiek werd opgericht door de Gaulle en sindsdien af en toe een andere naam gekregen heeft. Hij behoort tot de rechtervleugel van deze partij en is voorstander van een streng neoliberaal beleid.

Vijftien jaar geleden was bij de meeste linkse Fransen de gedachte dat de voorzitter van het FN president van Frankrijk kon worden, voldoende om voor Chirac te gaan stemmen. De vraag is of dat vandaag nog het geval is. Er is sindsdien namelijk een en ander veranderd.

Het neoliberaal beleid en de krisis van 2008 hebben ook in Frankrijk lelijk huis gehouden. Hollande heeft geen enkele van zijn verkiezingsbeloften gehouden en daarmee duidelijk gemaakt dat er nog maar weinig verschil is tussen de Parti Socialiste en Les Républicains. Intussen heeft Marine Le Pen afstand genomen van sommige radikale standpunten van haar vader, die ze trouwens uit de partij heeft laten zetten, en alleen het FN deelt de afkeer van vele Fransen voor de Europese Unie.

Toen in 2002 een journalist er Jean-Marie Le Pen op wees dat de linkse Fransen geen kandidaat hadden in de tweede ronde, was zijn antwoord dat de linkse kiezers voor hem konden stemmen, daar hij ekonomisch rechts was, maar in sociaal opzicht links. Die bewering was niet eens onjuist, zij het dan dat hij alleen links was voor wie Franse voorouders had. Wat destijds gold voor haar vader, geldt ook voor Marine Le Pen. Ze staat links van Fillon. Dat zou linkse kiezers wel eens op de gedachte kunnen brengen om tijdens de tweede ronde voor haar te stemmen of thuis te blijven.

Als ik de Franse nationaliteit had, zou ik tijdens de eerste ronde voor Mélenchon stemmen. Als het tijdens de tweede ronde onverwacht zou gaan tussen een linkse en een rechtse kandidaat, zou ik voor de linkse kandidaat gaan stemmen. Als het echter zou gaan tussen Le Pen en Fillon, zou ik thuisblijven en om acht uur ’s avonds naar de televisie kijken om te vernemen of Frankrijk de komende vijf jaar zou geteisterd worden door een nationalistische pest of een neoliberale cholera.

Als gevolg van de nazistische wreedheden tijdens de Tweede Wereldoorlog is bij velen de gedachte ontstaan dat alles beter is dan een verkiezingsoverwinning van uiterst rechts. Maar angst is altijd een slechte raadgever en dat geldt ook voor de angst voor fascisme en nazisme. We hebben daar in Vlaanderen een goed voorbeeld van met de geschiedenis van het Vlaams Blok en het cordon sanitaire, waarvan ik altijd een koele minnaar geweest ben.

Na de onverwachte vooruitgang van het Vlaams Blok bij de gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen van 1988 en de parlementsverkiezingen van 1991 was de angst zo groot dat de gevestigde partijen zich ertoe verbonden nergens een koalitie te vormen met het Vlaams Blok. Ze noemden dat het cordon sanitaire. Een rationele en eerlijke benadering van het fenomeen, gepaard gaande met voldoende kennis van de geschiedenis, zou nochtans aangetoond hebben dat het gevaar van het Vlaams Blok niet erg groot was en dat het echte gevaar voor de demokratie van elders kwam, namelijk van het opkomende neoliberalisme.

De nazi’s waren in Duitsland aktief vanaf het einde van de Eerste Wereldoorlog en hebben trouwens in 1923 in München een mislukte staatsgreep gepleegd, waarvoor Hitler daarna een tijd in de gevangenis vertoefd heeft, waar hij "Mein Kampf" geschreven heeft. Zonder de zware ekonomische krisis, die begonnen is in 1929 en miljoenen Duitsers in diepe ellende gestort heeft, waren de nazi’s nooit aan de macht gekomen.

De beslissing om de Joden uit te moorden hebben de nazi’s pas genomen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het bloedvergieten en de ontberingen van deze oorlog, waarvan ook de Duitsers zelf het slachtoffer waren, deed hen tot deze verschrikkelijke misdaad besluiten. Bovendien wisten ze heel goed dat de meeste Duitsers, ondanks de bestaande jodenhaat, deze genocide niet zouden goedkeuren en daarom hebben ze hem verzwegen. Zonder de oorlog zouden de nazi’s zich ertoe beperkt hebben de Joden te pesten en uit hun land te verjagen.

Net als in de andere Europese landen was tijdens de laatste decennia van de twintigste eeuw in België de werkloosheid enorm toegenomen, maar door het bestaan van de sociale zekerheid leidde dat niet tot een katastrofe zoals in de dertiger jaren. Er was dus geen enkele reden om aan te nemen dat de geschiedenis zich zou herhalen en dat het Vlaams Blok, dat alleen in Vlaanderen opkwam, in België de macht zou veroveren en een fascistische diktatuur tot stand brengen.

Het programma van het Vlaams Blok was racistisch en daarom lijkt het mij logisch dat een demokratische partij in geen geval een bestuursakkoord zou afsluiten met deze partij en dat het cordon sanitaire bijgevolg nergens voor nodig was.

Het Vlaams Blok heeft nooit de kans gekregen om mee te besturen, zelfs niet in een kleine gemeente, en kan dus niet verantwoordelijk gesteld worden voor wat er verkeerd gegaan is sinds de eerste zogenaamde zwarte zondag. Het Vlaams Blok heeft dus niet de minste schuld aan de afbraak van de sociale zekerheid en aan wetten en maatregelen, die de rechtsstaat uithollen. Dat is het werk van de andere rechtse partijen.

Het cordon sanitaire bracht niet alleen mee dat het Vlaams Blok werd uitgesloten van deelname aan het bestuur, maar ook dat alle andere rechtse partijen uitgeroepen werden tot demokratische partijen, die eensgezind achter de waarden van de Verlichting staan, vrijheid, gelijkheid en solidariteit. Welnu, het heeft altijd tot het wezen behoord van alle rechtse partijen dat ze slechts vrijheid willen voor de rijken en machtigen van de samenleving en dat ze gekant zijn tegen gelijkheid en solidariteit. Dat is al sinds de Franse Revolutie het geval en vandaag is het niet anders. Rechtse partijen hebben zich in het verleden hardnekkig verzet tegen de invoering van het algemeen stemrecht. Het is er tegen hun zin uiteindelijk toch gekomen en sindsdien pogen ze de mensen wijs te maken dat ze voorstander zijn van vrijheid voor iedereen, gelijkheid en solidariteit. Sinds de invoering van het algemeen stemrecht voeren de rechtse partijen de deugd van de schijnheiligheid hoog in het vaandel.

Vroeger bekritiseerden de Vlaamse socialisten deze schijnheiligheid, maar sinds het uitroepen van het cordon sanitaire zwijgen ze daar liever over, al heeft die houding waarschijnlijk ook te maken met hun neoliberale bocht, waardoor het verschil tussen hun programma en dat van de rechtse partijen geleidelijk kleiner werd. Wie niet dagelijks met politiek bezig was, zag dan ook nog nauwelijks een verschil, wat natuurlijk in de kaart speelde van het Vlaams Blok.

Leider Bart De Wever, die in België als geen ander verantwoordelijk is voor de afbraak van de sociale zekerheid en van de rechtsstaat, heeft felicitaties gekregen, omdat hij erin geslaagd is vele kiezers van het Vlaams Belang ertoe te overhalen om voor zijn partij te stemmen. Om dat te bereiken heeft hij ondermeer ongegeneerd de leugens van deze partij over de Walen en de PS beaamd. Hij blijft dat ook doen om te voorkomen dat die kiezers bij de volgende verkiezingen weer voor het Vlaams Belang zouden stemmen. Leider Bart De Wever zaait haat tussen Vlamingen en Walen en wordt daarvoor gefeliciteerd door de verdedigers van het cordon sanitaire.

Na de Vlaamse angst voor het Vlaams Blok is het nu de tijd van de Europese angst voor Geert Wilders, Marine Le Pen en de AfD, want hun verwacht sukses bij de komende verkiezingen in Nederland, Frankrijk en Duitsland zou volgens de ongeluksprofeten tot katastrofale gevolgen leiden.

Nu staat er in de programma’s van de uiterst rechtse partijen niet dat ze in Europa de demokratie willen vervangen door een fascistische diktatuur. Op basis van hun programma’s kan men alleen maar besluiten dat een deelname aan de macht door deze partijen niets zou veranderen aan de huidige neoliberale politiek in Europa. Er zou wellicht nog wat harder worden opgetreden tegen vreemdelingen en asielzoekers, maar dan in de mate waarin dat mogelijk is.

Er is heel wat te doen geweest over de belofte van Wilders om ervoor te zorgen dat er in Nederland minder Marokkanen zouden zijn, maar hij heeft nooit uitgelegd hoe hij dat zou regelen en dat is ook logisch, want zo iets is gewoon onmogelijk zonder eerst van Nederland een fascistische diktatuur te maken en daar is bij onze noorderburen geen draagvlak voor. Bij een deelname aan de macht zou het met uiterst rechts gaan zoals met alle andere partijen: niemand kan zijn programma volledig verwezenlijken.

De angst voor de islamitische fascisten heeft momenteel voor gevolg dat geraakt wordt aan de fundamenten van de rechtsstaat en dat is niet het werk van uiterst rechtse partijen, maar van de rechtse zogenaamde demokratische partijen en in Frankrijk zelfs van de socialisten. We moeten ons dus geen illusies maken. De rechtse zogenaamde demokratische partijen zullen niet aarzelen de politieke rechten te beknotten, wanneer het verzet van de bevolking hun neoliberaal beleid in gevaar brengt. In Spanje is het trouwens al gebeurd. Om de rechten van de mensen te beperken zijn geen uiterst rechtse partijen nodig.

Eigenlijk is er tussen de programma’s van de rechtse zogenaamde demokratische partijen en die van de uiterst rechtse partijen maar een belangrijk verschil. De rechtse zogenaamde demokratische partijen willen het behoud van de neoliberale Europese Unie. De uiterst rechtse partijen willen dat hun land de Europese Unie verlaat. En juist dat verschil kan linkse kiezers doen besluiten dat het beter is voor uiterst rechts te stemmen dan voor de gevestigde linkse partijen, die eveneens opkomen voor het behoud van de neoliberale Europese Unie.

De politici, die de huidige Europese Unie tot stand gebracht hebben, hebben het volk belogen en bedrogen. De natiestaten zijn springlevend en er is een Unie tot stand gekomen, die de waarden van de Verlichting met de voeten treedt en waarin de rijken rijker worden en de armen armer. Dat begint intussen door te dringen tot het volk en in plaats van de fouten uit het verleden te erkennen, wordt een nieuwe leugen verspreid, namelijk dat het mogelijk is van deze Europese Unie een sociaal Europa te maken. Welnu, dat kan niet, omdat de fundamenten van de Europese Unie, de Verdragen, dat onmogelijk maken en elke lidstaat zijn veto kan stellen tegen een wijziging ervan. Om tot een sociaal Europa te komen, moeten eerst de fundamenten van de neoliberale Europese Unie vernietigd worden. Men moet dus opnieuw beginnen met een schone lei en daarvoor moet de huidige Unie ophouden te bestaan.

Zo iets zal niet van een leien dakje lopen. Geweld zal daarbij onvermijdelijk zijn en daarom steken bange linkse politici hun kop in het zand, waarmee ze het op termijn alleen maar erger maken. Want ofwel komt er een volksopstand tegen het neoliberale beleid van de Europese Unie, ofwel keren we terug naar het kapitalisme van de 19de eeuw, zij het dan met een modern sausje.

Dat de AfD na de parlementsverkiezingen in de Duitse regering zou komen, is zo goed als uitgesloten. Hoogstens zal de vorming van de nieuwe regering wat bemoeilijkt worden, omdat er misschien drie partijen voor nodig zullen zijn. In Nederland is de kans wat groter dat de partij van Wilders toetreedt tot de regering, wat Rutten voor de verkiezingen ook moge beweren. In Frankrijk liggen de kaarten anders. Daar is het niet uitgesloten dat Marine Le Pen de eerste vrouwelijke President van de Republiek wordt. Ze zou dan een referendum kunnen houden over de uitstap van Frankrijk uit de Europese Unie en de kans is groot dat het Franse volk daar zou mee instemmen. Dan zou de Europese Unie niet alleen moeten onderhandelen over de Brexit, maar ook over de Frexit.

Na de presidentsverkiezingen zijn er in Frankrijk nog parlementsverkiezingen. Van die verkiezingen zal het afhangen wat Marine Le Pen zal kunnen verwezenlijken van haar programma, indien ze president wordt. Ook de parlementsverkiezingen verlopen in twee stemronden. In elk kiesdistrikt wordt een parlementslid gekozen. Wanneer niemand bij de eerste ronde de absolute meerderheid heeft, mogen enkel de kandidaten, die minstens 12,5 % van de stemmen behalen, deelnemen aan de tweede ronde. Vaak trekken sommige kandidaten zich echter terug, waardoor er in heel wat gevallen tijdens de tweede ronde slechts tussen twee kandidaten kan gekozen worden.

Tijdens de regionale verkiezingen van vorig jaar heeft de angst voor het Front National er de socialisten toe gebracht hun kandidaten terug te trekken uit een paar van hun vroegere bastions, waardoor die nu bestuurd worden door Les Républicains. Die partij heeft geen kandidaten teruggetrokken. Als ze dat ook zou doen tijdens de komende parlementsverkiezingen en de Parti Socialiste wel kandidaten zou terugtrekken, dan is het niet uitgesloten dat de parlementsverkiezingen gewonnen worden door Les Républicains. Dat zou dan meebrengen dat Le Pen Fillon tot eerste minister moet benoemen.


Spip-redacteur:   jurgen
 

Reageer op dit artikel

 
In- & Uitschrijven
Zand in de machine




Attac persberichten




Kalender
« April 2017 »
M D W D V Z Z
27 28 29 30 31 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
 
Trefwoorden
 
 Attac Vlaanderen  |  Statistieken  |  Privé-ruimte  |  Alle rubrieken  |  Alle documenten

Verwittiging - De gepubliceerde documenten weerspiegelen, tenzij anders vermeld, niet noodzakelijk het standpunt van Attac Vlaanderen. Zij zijn de standpunten van hun auteur(s) en eventueel van werkgroepen of andere organisaties. Dat de documenten hier gepubliceerd worden is omdat wij willen meegenieten van beschikbare ideeën en expertises om samen onze toekomst te heroveren en aan die andere mogelijke wereld te werken.

Logo Creative Commons
Alle teksten van deze site mogen gebruikt en gecopiëerd worden onder de voorwaarden van toepassing van de Creative Commons Licentie.